Publicidad:
Terra
La Coctelera

MIS PAISANOS

Mis paisanos han ganado dos platas y un oro. Pertenece al club de piragüismo Ría de Aldán David Cal, con sus dos platas, y pertenecía Carlos Pérez Rial, brillante oro olímpico en K-2 500. !Qué pueblo tan grande es Cangas¡ !A ver quién puede decir lo mismo¡. Todo ha ocurrido en una mañana con tres medallas para la delegación española, sumándoles la plata en natación sincronizada.

El piragüismo cangués ha aportado, pues, tres medallas a España. Además, otras dos canguesas del mismo club han sido quintas en K-4. Esta mañana en Cangas se escucha el sonido de las bombas por la inmensa alegría que nos han dado.

David Cal ha demostrado ser un ganador nato. Ha obtenido dos platas, que no es nada fácil, pero quería algún oro. A sus 25 años ya tiene cuatro medallas olímpicas, casi nada. Como ya he comentado en otro post, su padre y su tío tienen una panadería a la que le compro el pan.

Lo de Carlos Pérez Rial y su compañero en K-2 500 fue completamente inesperado. Yo ni lo he visto, ni me he enterado hasta después. Han obtenido un oro cuando parecía que sólo podían aspirar al bronce. Carlos, actualmente en el club Ribadumia, era el hijo del presidente del club Ría de Aldán que tantos éxitos aporta.

!Qué grande es tener a esta gente tan cerca¡


Fotos: cadenaser.com

Os meus paisanos gañaron dúas pratas e un ouro. Pertencen ao club de piragüismo Ría de Aldán David Cal, coas súas dúas pratas, e Carlos Pérez Rial, brillante ouro olímpico en K-2 500. !Que pobo tan grande é Cangas¡ !A ver quen pode dicir o mesmo¡. Todo ocorreu nunha mañá con tres medallas para a delegación española, sumándolles a prata en natación sincronizada.

O piragüismo cangués aportou, pois, tres medallas a España. Ademais, outras dúas canguesas do mesmo club foron quintas en K-4. Esta mañá en Cangas escóitase o son das bombas pola inmensa alegría que nos deron.

David Cal demostrou ser un ganador nato. obtivo dúas pratas, que non é nada fácil, pero quería algún ouro. Aos seus 25 anos xa ten catro medallas olímpicas, case nada. Como xa comentei noutro post, o seu pai e o seu tío teñen unha panadería á que lle compro o pan.

O de Carlos Pérez Rial e o seu compañeiro en K-2 500 foi completamente inesperado. Eu nin o vin, nin me decatei ata despois. obtiveron un ouro cando parecía que só podían aspirar ao bronce. Carlos é o fillo do presidente do club Ría de Aldán que tantos éxitos aporta.

!Que grande é ter a esta xente tan preto¡

LLANERAS Y LA PRENSA

El ciclismo en pista ha otorgado tres medallas a España, con la participación estelar de Joan Llaneras en dos de ellas: un oro y una plata. El veterano mallorquín de 39 años se ha convertido en el deportista olímpico español más laureado, con dos oros y dos platas.

Nadie es perfecto. Su trato con la prensa deja mucho que desear. Aunque esto no es nuevo, ha salido a relucir con los grandes triunfos. Justo después de lograr su primera medalla en estos Juegos Olímpicos, en el mismo Velódromo, impidió a los periodistas entrevistarle. Tuvo que abrirse ante los medios posteriormente, especialmente con la consecución de su segunda medalla junto a Toni Tauler. Concedió algunas entrevistas, como ésta a El Larguero.

Queda claro que no merece la pena entrevistarle, dado el pobre interés periodístico de sus respuestas. Un campeón como deportista, lejos de eso fuera del Velódromo. Una parte de la crítica va hacia él, reconociendo su impecable trayectoria deportiva. La otra parte va hacia unos periodistas que luchan por su profesión, pero no deben ofrecer a su audiencia un producto de tan poca calidad. Creo que no deben insistir tanto con él, pues sus respuestas no tienen por qué ser escuchadas.

¿Estáis de acuerdo conmigo? ¿Que pensáis que deben hacer los periodistas?

Foto: Marca.com

O ciclismo en pista outorgou tres medallas a España, coa participación estelar de Joan Llaneras en dúas delas: un ouro e unha prata. O veterano mallorquín de 39 anos converteuse no deportista olímpico español máis laureado, con dous ouros e dúas pratas.

Ninguén é perfecto. O seu trato coa prensa deixa moito que desexar. Aínda que isto non é novo, saíu a relucir cos grandes triunfos. Xusto logo de lograr a súa primeira medalla nestes Xogos Olímpicos, no mesmo Velódromo, impediu aos xornalistas entrevistarlle. Tivo que abrirse ante os medios posteriormente, especialmente coa consecución da súa segunda medalla xunto a Toni Tauler. Concedeu algunhas entrevistas, como esta a El Larguero.

Queda claro que non merece a pena entrevistarlle, dado o pobre interese xornalístico das súas respostas. Un campión como deportista, lonxe diso fose do Velódromo. Unha parte da crítica vai cara a el, recoñecendo a súa impecable traxectoria deportiva. A outra parte vai cara a uns xornalistas que loitan pola súa profesión, pero non deben ofrecer á súa audiencia un produto de tan pouca calidade. Creo que non deben insistir tanto con el, pois as súas respostas non teñen por que ser escoitadas.

¿QUÉ LE PASA A FEDERER?

Una vez que Rafa Nadal ha logrado arañar el número 1 del tenis mundial a Roger Federer, cabe preguntarse qué le ocurre al suizo, por qué está realizando una temporada tan mediocre que le le ha llevado a perder el número 1.

Para resarcirse, Federer ha obtenido el oro en dobles junto a Wawrinka. Esto no tapa la pobre actuación del suizo en individuales, donde perdió en cuartos de final frente al americano Blake, número 8 mundial. Es que después de perder Wimbledon, Federer ha encadenado tres derrotas: contra Gilles Simon (26) en segunda ronda de Toronto, ante Ivo Karlovic (21) en tercera de Cincinnati y la citada en los Juegos Olímpicos.

Este año Federer no ha ganado ningún Grand Slam ni ningún Masters Series. Llevaba más de cuatro años como número 1. Lo habitual en uno de estos años era que, a estas alturas de temporada, el suizo llevara ya dos Grand Slams (Open de Australia y Wimbledon) y varios Masters Series. Afectado de una mononuclosis, que también mermó su comienzo de temporada, en Australia perdió en semifinales con Djokovic. Todos vimos la derrota en Wimbledon ante Rafa Nadal. Además, en tierra batida demostró estar cada vez más lejos de Nadal.

Si Federer continúa con su mala racha, el emergente Djokovic podría lograr el número 2 del suizo. La irrupción del serbio y la progresión del mallorquín han podido finalmente con la perfección del reloj suizo. A sus 27 años, a Federer debería quedarle tenis, pero dos tenistas más jóvenes parecen estar por encima. La próxima cita es el US OPEN, cuarto Grand Slam de la temporada, veremos que le depara al suizo. Sólo el futuro lo dirá.

PD: al igual que en el post anterior, los datos de ránking se han obtenido de la revista Tennis a fondo


Foto: vivedeporte.com

Unha vez que Rafa Nadal logrou arañar o número 1 do tenis mundial a Roger Federer, cabo preguntarse que lle ocorre ao suizo, por que está realizando unha tempada tan mediocre que lle lle levou a perder o número 1.

Para resarcirse, Federer obtivo o ouro en dobres xunto a Wawrinka. Isto non tapa a pobre actuación do suizo en individuais, onde perdeu en cuartos de final fronte ao americano Blake, número 8 mundial. É que logo de perder Wimbledon, Federer ha encadenado tres derrotas: contra Gilles Simon (26) en segunda rolda de Toronto, ante Ivo Karlovic (21) en terceira de Cincinnati e a citada nos Xogos Olímpicos.

Este ano Federer non gañou ningún Grand Slam nin ningún Masters Series. Levaba máis de catro anos como número 1. O habitual nun destes anos era que, a estas alturas de tempada, o suizo levase xa dous Grand Slams (Open de Australia e Wimbledon) e varios Masters Series. Afectado dunha mononuclosis, que tamén mermó o seu comezo de tempada, en Australia perdeu en semifinais con Djokovic. Todos vimos a derrota en Wimbledon ante Rafa Nadal. Ademais, en terra batida demostrou estar cada vez máis lonxe de Nadal.

Se Federer continúa coa súa mala racha, o emerxente Djokovic podería lograr o número 2 do suizo. A irrupción do serbio e a progresión do mallorquín puideron finalmente coa perfección do reloxo suizo. Aos seus 27 anos, a Federer debería quedarlle tenis, pero dous tenistas máis novos parecen estar por encima. A próxima cita é o US OPEN, cuarto Grand Slam da tempada, veremos que lle depara ao suizo. Só o futuro dirao.

PD: ó igual ca no post anterior, os datos de ránking obtivéronse da revista Tennis a fondo.

EL MEJOR TENIS DEL MUNDO

Si, señores, así es, el tenis español es el mejor del mundo. Ha brindado dos medallas a España, un oro y una plata, nada menos.

Hoy, lunes 18 de agosto, Rafa Nadal ya es número 1, y además, campeón olímpico. Yo le llamo Rafacrack. Es la punta de lanza del mejor país en cuanto a tenis masculino, contando con ocho tenistas entre los 40 mejores: Rafa Nadal, David Ferrer (4), Nicolás Almagro (11), Fernando Verdasco (13), Tommy Robredo (17), Feliciano López (22), Carlos Moyà (25) y Juan Carlos Ferrero (37). España debe refrendar estos datos volviendo a ganar la Copa Davis, o, por lo menos, venciendo a Estados Unidos en Las Ventas en semifinales.

Otro caso es el tenis femenino. Su presencia en los primeros puestos del ránking WTA es escasa. Sin embargo, también está en semifinales de la Copa Federación, donde le espera Rusia. Virginia Ruano sí estuvo en lo más alto del circuito de dobles junto a la argentina Paola Suárez. Logró una plata en Atenas junto a Conchita Martínez. Una vez retirada la argentina, jugó junto a Anabel Medina pensando en estos Juegos Olímpicos. Ganaron Roland Garros este año, sumando 10 Grand Slams para Vivi como doblista. Anabel Medina es la mejor tenista española el el ránking individual, la número 31. Juntas han formado un tándem que ha ganado otra plata, y al que solamente han podido ganar las hermanas Williams con un contundente 6-2 y 6-0. Las tenistas españolas también existen. Supongo que por culpa de la cobertura china, el pasado jueves en TVE echaron repetido el partido en el que perdió Federer con Blake antes de emitir en directoel encuentro que entonces disputaban las españolas.

PD: la información sobre los puestos del ránking la he obtenido de la revista Tennis a fondo.



Fotos: Marca.com

Si, señores, así é, o tenis español é o mellor do mundo. brindou dúas medallas a España, un ouro e unha prata, nada menos.

Hoxe, luns 18 de agosto, Rafa Nadal xa é número 1, e ademais, campión olímpico. Eu chámolle Rafacrack. É a punta de lanza do mellor país en canto a tenis masculino, contando con oito tenistas entre os 40 mellores: Rafa Nadal, David Ferrer (4), Nicolás Almagro (11), Fernando Verdasco (13), Tommy Robredo (17), Feliciano López (22), Carlos Moyà (25) e Juan Carlos Ferrero (37). España debe refrendar estes datos volvendo gañar a Copa Davis, ou, polo menos, vencendo a Estados Unidos nas Vendas en semifinais.

Outro caso é o tenis feminino. A súa presenza nos primeiros postos do ránking WTA é escasa. Con todo, tamén está en semifinais da Copa Federación, onde lle espera Rusia. Virginia Ruano si estivo no máis alto do circuíto de dobres xunto á arxentina Paola Suárez. Logrou unha prata en Atenas xunto a Conchita Martínez. Unha vez retirada a arxentina, xogou xunto a Anabel Medina pensando nestes Xogos Olímpicos. Gañaron Roland Garros este ano, sumando 10 Grand Slams para Vivi como doblista. Anabel Medina é a mellor tenista española o o ránking individual, a número 31. Xuntas formaron un tándem que gañou outra prata, e ao que soamente puideron gañar as irmás Williams cun contundente 6-2 e 6-0. As tenistas españolas tamén existen. Supoño que por culpa da cobertura chinesa, o pasado xoves en TVE botaron repetido o partido no que perdeu Federer con Blake antes de emitir en directoel encontro que entón disputaban as españolas.

PD: a información sobre os postos do ránking obtívena da revista Tennis a fondo.

GRAN SAMUEL

Por mi ausencia voy con algo de retraso, pero no por ello puedo omitir la primera y única hasta el momento medalla de oro de la delegación española, lograda por Samuel Sánchez en la prueba de ruta de ciclismo en carretera.

La carrera fue una auténtica lotería. En las pruebas de un día todo puede suceder. España llevaba cinco ciclistas extraordinarios: dos ganadores del Tour, un triple campeón del mundo y un ganador de varias clásicas. Estos dos últimos parecían los más indicados para el triunfo. Sin embargo, fue el quinto hombre, un gran ciclista, pero de menos currículum, quien se acabó llevando la gloria.

Pero la carrera no fue ni mucho menos fácil. Freire se retiró a las primeras de cambio con problemas estomacales, Contador no pudo resistir hasta el final, Sastre se había metido en una fuga y trabajado a destajo posteriormente. Sólo quedaban Valverde, la gran baza, y Samuel Sánchez. En la última subida surgió una fuga de muchos corredores de calidad. Valverde no estaba, pero si Samuel. En un principio, todos avogaban por que entrara Valverde. Pero eso no sucedió. La fuga fue para adelante hasta sólo quedar tres: Andy Schleck, Rebellin y el asturiano. Ahora había que tirar para llegar. En los últimos kilómetros, llegaban Cancellara, Rogers y Kolobnev. En el sprint, Samuel se impuso a Rebellin y a la locomotora Cancellara, ganador del oro en contrarreloj. En esa prueba Contador fue cuarto y Samuel, sexto.

El asturiano levantó los brazos brindándonos una gran alegría en el primer día de competición olímpica. Posteriormente, se emocionaba en el pódium mientras se encumbraba a lo más alto. Antes conocido por su habilidad y valentía en las bajadas, este ovetense del Euskaltel tiene, nada más y nada menos, que un oro olímpico. Así lo contó Javier Izu en periodismo deportivo. Y así se vivió la entrega de la medalla en la SER. El vídeo muestra la retransmisión de tve de su victoria.

Pola miña ausencia vou con algo de atraso, pero non por iso podo omitir a primeira e única ata o momento medalla de ouro da delegación española, lograda por Samuel Sánchez na proba de ruta de ciclismo en estrada.

A carreira foi unha auténtica lotería. Nas probas dun día todo pode suceder. España levaba cinco ciclistas extraordinarios: dous ganadores do Tour, un triplo campión do mundo e un ganador de varias clásicas. Estes dous últimos parecían os máis indicados para o triunfo. Con todo, foi o quinto home, un gran ciclista, pero de menos currículum, quen se acabou levando a gloria.

Pero a carreira non foi nin moito menos fácil. Freire retirouse ao primeiro de vez con problemas estomacales, Contador non puido resistir ata o final, Sastre meteuse nunha fuga e traballado arreo posteriormente. Só quedaban Valverde, a gran baza, e Samuel Sánchez. Na última subida xurdiu unha fuga de moitos corredores de calidade. Valverde non estaba, pero se Samuel. Nun principio, todos avogaban por que entrase Valverde. Pero iso non sucedeu. A fuga foi para adiante ata só quedar tres: Andy Schleck, Rebellin e o asturiano. Agora había que tirar para chegar. Nos últimos quilómetros, chegaban Cancellara, Rogers e Kolobnev. No sprint, Samuel impúxose a Rebellin e á locomotora Cancellara, ganador do ouro en contrarreloj. Nesa proba Contador foi cuarto e Samuel, sexto.

O asturiano levantou os brazos brindándonos unha gran alegría no primeiro día de competición olímpica. Posteriormente, emocionábase no pódium mentres se encumbraba todo o máis alto. Antes coñecido pola súa habilidade e valentía nas baixadas, este ovetense do Euskaltel ten, nin máis nin menos, que un ouro olímpico. Así o contou Javier Izu en xornalismo deportivo. E así se viviu a entrega da medalla na SER. O vídeo mostra a retransmisión de tve da súa vitoria.

EL CULEBRÓN DEL VERANO

Vuelvo a escribir en el blog doce días después tras una enfermedad que me ha impedido hacerlo con la regularidad que me hubiera gustado. En estos doce días han sucedido muchos acontecimientos en el mundo del deporte: han comenzado los Juegos Olímpicos con las primeras medallas para España, como la de Samuel Sánchez en ciclismo en ruta, se ha resuelto el culebrón Cristiano Ronaldo y Rafa Nadal conseguirá el número 1 el 18 de agosto.

Aunque los Juegos Olímpicos monopolizan la actualidad deportiva, hoy me gustaría centrarme en Cristiano Ronaldo. Por si alguien tenía alguna duda, el portugués ha declarado en un periódico que se queda en el Manchester United. Los directivos del R. Madrid no se lo quieren creer, pero el culebrón está resuelto. Cuando un equipo no quiere negociar a ningún precio, el jugador no se puede mover. El jugador tampoco puede arriesgarse a declararse en rebeldía, pues si no se vende quedaría en una muy mala posición.

No olvidemos que Cristiano Ronaldo está en el Manchester United, campeón de Europa y de la Premier, seguramente la mejor liga del mundo. Fue el mejor equipo de la temporada. Parecía que estaba en un mal equipo y que quería irse a un grande, pero si ya lo estaba. Se ha menospreciado al Manchester United.

La prensa en general y el MARCA en particular han llevado a pensar que el fichaje era posible cuando no lo era. La portada del MARCA ha sido día si y día también de Cristiano Ronaldo durante tres meses. Para que lo veáis, enlazo con sus portadas de mayo, junio, julio y agosto. Tampoco es que hubiera muchos más temas, pero ha sido exagerado. Sólo este diario ha sido descarado hablando del tema, pues por lo menos el R. Madrid ha sido normalmente cortés hacia el exterior.

Volvo escribir no blog doce días despois tras unha enfermidade que me impediu facelo coa regularidad que me gustou. Nestes doce días sucederon moitos acontecementos no mundo do deporte: comezaron os Xogos Olímpicos coas primeiras medallas para España, como a de Samuel Sánchez en ciclismo en ruta, resolveuse o culebrón Cristián Ronaldo e Rafa Nadal conseguirá o número 1 o 18 de agosto.

Aínda que os Xogos Olímpicos monopolizan a actualidade deportiva, hoxe gustaríame centrarme en Cristián Ronaldo. Por se alguén tiña algunha dúbida, o portugués declarou nun xornal que se queda no Manchester United. Os directivos do R. Madrid non llo queren crer, pero o culebrón está resolto. Cando un equipo non quere negociar a ningún prezo, o xogador non se pode mover. O xogador tampouco pode arriscarse a declararse en rebeldía, pois se non se vende quedaría nunha moi mala posición.

Non esquezamos que Cristián Ronaldo está no Manchester United, campión de Europa e da Premier, seguramente a mellor liga do mundo. Foi o mellor equipo da tempada. Parecía que estaba nun mal equipo e que quería irse a un grande, pero se xa o estaba. Menosprezouse ao Manchester United.

A prensa en xeral e o MARCA en particular levaron a pensar que o fichaje era posible cando non o era. A portada do MARCA foi día se e día tamén de Cristián Ronaldo durante tres meses. Para que o vexades, enlazo coas súas portadas de maio, xuño, xullo e agosto. Tampouco é que houbese moitos máis temas, pero foi esaxerado. Só este diario foi descarado falando do tema, pois polo menos o R. Madrid foi normalmente cortés cara ao exterior.

SE ACERCAN LOS JUEGOS OLÍMPICOS

Quedan ocho días para el inicio de los Juegos Olímpicos, la cita deportiva por excelencia, que comenzarán el 8 de agosto (8) a las 8 y 8 minutos, hora de Pekín. Los días anteriores se ven envueltos por dos problemas para la organización, la polución y las restricciones en Internet que al parecer impone el gobierno chino.

Buena parte de la delegación española partió ayer rumbo a Pekín. Los triunfos de Contador en el Giro, Sastre en el Tour, Nadal en Roland Garros y Wimbledon y la selección de fútbol en la Eurocopa invitan a hablar de la Edad de Oro del deporte español. Esto da alas para afrontar la cita olímpica con la prtensión de superar las 19 medallas obtenidas en Atenas 2004. El abanderado, David Cal, es de mi pueblo, Cangas. Es más, compramos el pan en la panadería de su padre y de su tío. Tener un gran campeón tan cerca te llena de orgullo.

Por cierto, en un claro ejemplo de autobombo, Jesús Álvarez se tiró no menos de cinco minutos de un espacio de deportes que dura diez hablando del gran despliegue informativo de televisión española en los Juegos Olímpicos. Dejen de publicitarse e informen, que es lo que tienen que hacer.

Hay deportes y deportes. En los Juegos Olímpicos existe una gran diversidad. Los hay de equipo, individuales, más o menos conocidos... Pero, me gustaría diferenciar entre los deportes que tienen la cita olímpica como la más importante, caso de los menos conocidos, y para los que los Juegos Olímpicos son un torneo más o de inferior valor que otros, caso del fútbol, en el que el torneo olímpico está totalmente desprestigiado. Ya hablé de esto en otro post. También hay deportes que no están presentes en la cita olímpica, los del motor, motociclismo y Fórmula 1, pues su estructura en forma de Mundial no encaja con este tipo de eventos.

Foto:rtve.es

Quedan oito días para o inicio dos Xogos Olímpicos, a cita deportiva por excelencia, que comezarán o 8 de agosto (8) ás 8 e 8 minutos, hora de Pekín. Os días anteriores vense envolvidos por dous problemas para a organización, a polución e as restricciones en Internet que ao parecer impón o goberno chinés.

Boa parte da delegación española partiu onte rumbo a Pekín. Os triunfos de Contador no Xiro, Sastre no Tour, Nadal en Roland Garros e Wimbledon e a selección de fútbol na Eurocopa invitan a falar da Idade de Ouro do deporte español. Isto dá ás para afrontar a cita olímpica coa prtensión de superar as 19 medallas obtidas en Atenas 2004. O abanderado, David Cal, é do meu pobo, Cangas. É máis, compramos o pan na panadería do seu pai e do seu tío. Ter un gran campión tan preto éncheche de orgullo.

Por certo, nun claro exemplo de autobombo, Jesús Álvarez tirouse non menos de cinco minutos dun espazo de deportes que dura dez falando do gran despregue informativo de televisión española nos Xogos Olímpicos. Deixen de publicitarse e informen, que é o que teñen que facer.

Hai deportes e deportes. Nos Xogos Olímpicos existe unha gran diversidad. Hainos de equipo, individuais, máis ou menos coñecidos... Pero, gustaríame diferenciar entre os deportes que teñen a cita olímpica como a máis importante, caso dos menos coñecidos, e para os que os Xogos Olímpicos son un torneo máis ou de inferior valor que outros, caso do fútbol, no que o torneo olímpico está totalmente desprestigiado. Xa falei disto noutro post. Tamén hai deportes que non están presentes na cita olímpica, os do motor, motociclismo e Fórmula 1, pois a súa estrutura en forma de Mundial non encaixa con este tipo de eventos.

EL TOUR EN TVE

Como cada año, este 2008 TVE emitió las etapas del Tour con dos comentaristas, los de hace ya varios años: Pedro Delgado y Carlos de Andrés.

Pues bien, año tras año, la televisión pública viene mostrando una especial admiración por Caisse d´Epargne, antes Illes Balears, antes ibanesto.com y antes Banesto. Desde los tiempos del Banesto, equipo de Induráin, ya sucede esto.

Este año tocaba admirar a Alejandro Valvede, quien iba a ganar el Tour y finalizó noveno. Carlos de Andrés, recientemente nombrado director de Teledeporte, sólo tenía ojos para él. Alababa cada cosa que hacía, le distinguía en un grupo amplio (no habría más ciclistas a quien nombrar)... Recuerdo una anécdota en una etapa de otro Tour, cuando llegó alguien por delante y Valverde ganó el sprint del grupo que perseguía, para Carlos de Andrés fue "la gran victoria" de Valverde.

Claro está, al final apoyó a Sastre, pero "el español" era Valverde. No alabó ni casi nombró a un Samuel Sánchez que quedó por delante de Valverde en la general, séptimo, ni a un Euskaltel que lo peleó y estuvo siempre presente. Carlos de Andrés, no creo que cambies, pero ojalá lo hicieras. Intenta ser justo y objetivo, que Valverde no es el único español.

Foto: canonistas.com

Como cada ano, este 2008 TVE emitiu as etapas do Tour con dous comentaristas, os de fai xa varios anos: Pedro Delgado e Carlos de Andrés.

Pois ben, ano tras ano, a televisión pública vén mostrando unha especial admiración por Caisse d´Epargne, antes Illes Balears, antes ibanesto.com e antes Banesto. Desde os tempos do Banesto, equipo de Induráin, xa sucede isto.

Este ano tocaba admirar a Alejandro Valvede, quen ía gañar o Tour e finalizou noveno. Carlos de Andrés, recientemente nomeado director de Teledeporte, só tiña ollos para el. Alababa cada cousa que facía, distinguíalle nun grupo amplo (non habería máis ciclistas a quen nomear)... Recordo unha anécdota nunha etapa doutro Tour, cando chegou alguén por diante e Valverde gañou o sprint do grupo que perseguía, para Carlos de Andrés foi "a gran vitoria" de Valverde.

Está claro, ao final apoiou a Sastre, pero "o español" era Valverde. Non alabó nin case nomeou a un Samuel Sánchez que quedou por diante de Valverde na xeneral, sétimo, nin a un Euskaltel que o pelexou e estivo sempre presente. Carlos de Andrés, non creo que cambies, pero oxalá o fixeses. Intenta ser xusto e obxectivo, que Valverde non é o único español.
Pedro Delgado y Carlos de Andrés