Hoy concluyen los Juegos Olímpicos con 18 medallas para la delegación española: 5 oros, 10 platas y 3 bronces.

Antes de los Juegos Olímpicos el reto era superar las 19 de Atenas e incluso llegar a las 22 de Barcelona ante el gran año del deporte español. Pero han sido 18, una menos que en Atenas. Eso si, nunca se habían logrado más de tres oros y esta vez lo hemos hecho. ¿Qué os parece el resultado?

En mi opinión, han fallado los bronces. No debe ocurrir que alguien que aspira a 20 medallas sólo logre tres bronces. Su escasez ha impedido que el número de metales fuera mayor. Aquí tienen mucho que ver las llamadas medallas de chocolate: si no me equivoco hubo seis cuartos (Contador, Gómez Noya, García Bragado, Alabau, Maider Unda, Ander Elosegui) y diez quintos (waterpolo masculino, María Vasco, San Miguel, Leire Iglesias, Juan Antonio Ramos, Raña, Higuero, el K-4 femenino, Frank Casañas). En la prueba de triatlón tuvimos un cuarto y un quinto puesto. El testimonio más desgarrador fue el del taekwondista Juan Antonio Ramos. No tiene desperdicio.

Con sólo cuatro medallas de esas 16 hubiéramos igualado las de Barcelona. La suerte ha sido esquiva. El deporte español ha competido en las posiciones de honor, pero ha sido una pena perder tantas medallas por tan poco.

Por disciplinas, la ausencia de medallas en atletismo y en natación no sincronizada han lastrado las opciones de medalla. Desde Seúl 1988 el atletismo español no lograba ningún metal. Por el contrario, el ciclismo, el piragüismo, el tenis, la natación sincronizada y la vela han sido las disciplinas más exitosas.

Con las expectativas previas tan optimistas, las 18 medallas se me antojan escasas, pero hablar de fracaso me parece exagerado. El balance pues es ligeramente negativo.

Para acabar, me gustaría incluir un enlace ajeno al tema sobre la prensa deportiva en galahanblog.

Hoxe conclúen os Xogos Olímpicos con 18 medallas para a delegación española: 5 ouros, 10 pratas e 3 bronces.

Antes dos Xogos Olímpicos o reto era superar as 19 de Atenas e ata chegar ás 22 de Barcelona ante o gran ano do deporte español. Pero foron 18, unha menos que en Atenas. Iso se, nunca se lograron máis de tres ouros e esta vez fixémolo. ¿Que vos parece o resultado?

Na miña opinión, fallaron os bronces. Non debe ocorrer que alguén que aspira a 20 medallas só logre tres bronces. A súa escaseza impediu que o número de metais fose maior. Aquí teñen moito que ver as chamadas medallas de chocolate: se non me equivoco houbo seis cuartos (Contador, Gómez Noya, García Bragado, Alabau, Maider Unda, Ander Elosegui) e dez quintos (waterpolo masculino, María Vasco, San Miguel, Leire Igrexas, Juan Antonio Ramos, Raña, Higuero, o K-4 feminino, Frank Casañas). Na proba de triatlón tivemos un cuarto e un quinto posto. O testemuño máis desgarrador foi o do taekwondista Juan Antonio Ramos. Non ten desperdicio.

Con só catro medallas desas 16 igualásemos as de Barcelona. A sorte foi esquiva. O deporte español competiu nas posicións de honor, pero foi unha pena perder tantas medallas por tan pouco.

Por disciplinas, a ausencia de medallas en atletismo e en natación non sincronizada han lastrado as opcións de medalla. Desde Seúl 1988 o atletismo español non lograba ningún metal. Pola contra, o ciclismo, o piragüismo, o tenis, a natación sincronizada e a vea foron as disciplinas máis exitosas.

Coas expectativas previas tan optimistas, as 18 medallas se me antojan escasas, pero falar de fracaso paréceme esaxerado. O balance pois é ligeramente negativo.

Para acabar, gustaríame incluír un enlace alleo ao tema sobre a prensa deportiva en galahanblog.