Increíble. España, esa selección acostumbrada a decepciones, ha ganado la Eurocopa de fútbol. Yo hice un post flipando por pasar de cuartos, así que os podéis imaginar la emoción que siento. 44 años después España ha vuelto a ganar. Es histórico. Es algo indescriptible, aún no se es consciente del calado del triunfo.

Además, ha ganado jugando bien, supone una recuperación del buen fútbol después de la victoria de Grecia y de Italia en los dos últimos grandes eventos a nivel futbolístico. El pesimismo-realismo instalado en la selección en los últimos tiempos, al que pertenezco, vive alucinado viendo como los vendedores de humo tienen razón por una vez. Y esperemos que por más. La victoria supone dejar atrás una época de penurias. Y primeros en el ránking FIFA!

Analizando la trayectoria de la selección en la Eurocopa, se aprecia que lo más difícil fue superar los cuartos de final ante la campeona del mundo, Italia, único partido en el que España necesitó los penaltis. Era la barrera psicológica de los últimos tiempos para la selección. Me di cuenta de la fina línea que separa el éxito del fracaso. Un sólo penalty nos pudo mandar a casa y hacernos hablar de otra vez lo mismo. Yo era moderadamente optimista, pero a partir de aí me vine aún más arriba.

En semifinales nos tocaba Rusia, a la que les habíamos metido 4, y era fácil pensar en un camino despejado hacia la final. Pero la forma en que España se clasificó con una gran segunda parte y lo que tuvo que sufrir Alemania ante una endeble Turquía daba pie a pensar en el campeonato. Creo que España fue mejor viendo superada la barrera de los cuartos, tuvo menos presión porque ya había cumplido.

Quiero enseñaros como se vivió esta victoria en otros blogs: periodismo deportivo, planeta axel, pepe domingo castaño, la tertulia deportiva, el divagante, comunication.

Incrible. España, esa selección afeita a decepcións, gañou a Eurocopa de fútbol. Eu fixen un post flipando por pasar de cuartos, así que vos podedes imaxinar a emoción que sento. 44 anos despois España volveu a gañar. É histórico. É algo indescriptible, aínda non se é consciente do calado do triunfo.

Ademais, gañou xogando ben, supón unha recuperación do bo fútbol logo da vitoria de Grecia e de Italia nos dous últimos grandes eventos a nivel futbolístico. O pesimismo-realismo instalado na selección nos últimos tempos, ao que pertenzo, vive alucinado vendo como os vendedores de fume teñen razón por unha vez. E esperemos que por máis. A vitoria supón deixar atrás unha época de penurias. E primeiros no ránking FIFA!

Analizando a traxectoria da selección na Eurocopa, apréciase que o máis difícil foi superar os cuartos de final ante a campioa do mundo, Italia, único partido no que España necesitou os penaltis. Era a barreira psicolóxica dos últimos tempos para a selección. Deime conta da fina liña que separa o éxito do fracaso. Un só penalty púidonos mandar a casa e facernos falar doutra vez o mesmo. Eu era moderadamente optimista, pero a partir de aí vinme aínda máis arriba.

En semifinais tocábanos Rusia, á que lles metemos 4, e era fácil pensar nun camiño despexado cara á final. Pero a forma en que España clasificouse cunha gran segunda parte e o que tivo que sufrir Alemania ante unha endeble Turquía daba pé a pensar no campionato. Creo que España foi mellor vendo superada a barreira dos cuartos, tivo menos presión porque xa cumprira.

Quero ensinarvos como se viviu esta vitoria noutros blogs: xornalismo deportivo, planeta axel, pepe domingo castaño, o faladoiro deportivo, o divagante, comunication.