Me hubiese gustado titular !Por fin!, pero no era plan repetir el de periodismo deportivo, aunque ya lo hubiese pensado antes de leerlo. Suelo referirme al periodismo deportivo, pero esta vez no puedo resistirme a escribir sobre el hecho deportivo, al igual que los periodistas.

Tal y como dijo el rey: "Hemos roto el maleficio". Es que España desafió a la historia ganando a Italia en los penaltis 88 años después y se coló en semifinales de un gran evento (Eurocopa o Mundial) 24 años después, yo no había ni nacido. Estoy emocionado. Es un momento histórico de la selección.

Yo era pesimista, dada la tradición perdedora de la selección. Cuando se sorteó la Eurocopa, pensé "Otra vez en cuartos nos venimos a casa". Cuando se supo que nos tocaba Italia, estaba cagao, pero era más optimista pues no jugaban Pirlo y Gattuso, parte fundamental de la azzurra. Es que en jugadores éramos mejores, pero los campeones del mudo eran temibles. Pronosticaba un 60-40% a favor de España. Pero, dada mi corta edad, ya había sufrido varias decepciones, y se me pasaba por la cabeza que perdiéramos otra vez en cuartos.

En el partido fuimos mejores que Italia. Aunque fue bastante cerrado, España tuvo la pelota y más ocasiones, de Italia sólo recuerdo la parada de Casillas con el pie y algún remate de cabeza. Pero con las dos selecciones muy fuertes atrás, sólo podía haber penaltis. Ahí, de una vez por todas, la suerte se alió con España y con El Santo pudimos pasar.

Afronto las semifinales sin renunciar a nada, pero con el deber cumplido. Firmaba con pasar de cuartos, se ha conseguido y estoy encantado. Todo lo que pueda venir bienvenido será. Cuelgo los penaltis en la SER con asociaciones religiosas.

Gustaríame titular !Por fin!, pero non era plan repetir o de xornalismo deportivo, aínda que xa o pensou antes de lelo. Adoito referirme ao xornalismo deportivo, pero esta vez non podo resistirme a escribir sobre o feito deportivo, do mesmo xeito que os xornalistas.

Tal e como dixo o rei: "Rompemos o maleficio". é que España desafiou á historia gañando a Italia nos penaltis 88 anos despois e coouse en semifinais dun gran evento (Eurocopa ou Mundial) 24 anos despois, eu non había nin nado. Estou emocionado. é un momento histórico da selección.

Eu era pesimista, dada a tradición perdedora da selección. Cando se sorteou a Eurocopa, pensei "Outra vez en cuartos vímonos a casa". Cando se soubo que nos tocaba Italia, estaba cagao, pero era máis optimista pois non xogaban Pirlo e Gattuso, parte fundamental da azzurra. é que en xogadores eramos mellores, pero os campións do mudo eran temibles. Prognosticaba un 60-40% a favor de España. Pero, dada a miña curta idade, xa sufrira varias decepcións, e pasáballeme pola cabeza que perdésemos outra vez en cuartos.

No partido fomos mellores que Italia. Aínda que foi bastante pechado, España tivo a pelota e máis ocasións, de Italia só recordo a parada de Casillas co pé e algún remate de cabeza. Pero coas dúas seleccións moi fortes atrás, só podía haber penaltis. Aí, dunha vez por todas, a sorte aliouse con España e co Santo puidemos pasar.

Afronto as semifinais sen renunciar a nada, pero co deber cumprido. Asinaba con pasar de cuartos, conseguiuse e estou encantado. Todo o que poida vir benvido será. Colgo os penaltis no SER con asociacións relixiosas.