Categoría: otra
22 Septiembre 2008
Este post sólo es para despedirme. La imposibilidad para publicar una entrada en condiciones ha precipitado mi marcha de La Coctelera.
Os invito a seguir mi nueva aventura bloguera en:
www.lenguajedeportivo.blogspot.com
Como véis, mantengo el nombre. Espero manteneros a vosotros también.
servido por lenguajedeportivo
sin comentarios
compártelo
2 Septiembre 2008
Aunque ya los hemos dejado atrás, me gustaría dedicar un último post a los Juegos Olímpicos, más concretamente a su seguimiento en la radio.
SER y RNE. La SER se ha volcado con los Juegos Olímpicos. Ha ofrecido, además de los programas de deportes ya existentes, un programa especial diario e información en cada boletín informativo. También emitía un Carrusel Olímpico cuando la cita lo merecía. Ha trasladado a un gran equipo, comandado por el team leader, Manolo Lama. Para la memoria quedará la narración de Gallego del séptimo oro de Phelps y las de José Luis López en los récords de Bolt. Por cierto, cuelgo el resumen dela primera jornada de Carrusel Deportivo.
No sigo RNE. Pero el blog tan humano de uno de sus periodistas me ha abierto sus puertas. Supongo que se volcaría con el evento al igual que TVE. Es su hermana pequeña. A su servicio cuando se le necesita. El blog es muy humano, llegando a lamentarse el periodista por una mala narración. Al periodista le apasiona el ciclismo, que ha salido muy bien parado en esta cita olímpica.
Pero lo que más me impresiona en ambos casos son las vivencias humanas en ese país, sus costumbres, su comida, sus lugares... y las maratonianas jornadas de trabajo que no les dejan hacer otra cosa en todo el día.
Aínda que xa os deixamos atrás, gustaríame dedicar un último post aos Xogos Olímpicos, máis concretamente ao seu seguimiento na radio.
Centrareime en dúas emisoras porque conto cun blog de cada unha sobre as vivencias olímpicas dos seus enviados especiais. Son a SER e RNE. A SER envorcouse cos Xogos Olímpicos. ofreceu, ademais dos programas de deportes xa existentes, un programa especial diario e información en cada boletín informativo. Tamén emitía un Carrusel Olímpico cando a cita merecíao. trasladou a un gran equipo, comandado polo team leader, Manolo Lama. Para a memoria quedará a narración de Galego do sétimo ouro de Phelps e as de José Luís López nos récords de Bolt. Por certo, colgo o resumo dela primeira xornada de Carrusel Deportivo.
Non sigo RNE. Pero o blog tan humano dun dos seus xornalistas abriume as súas portas. Supoño que se envorcaría co evento do mesmo xeito que TVE. É a súa irmá pequena. Ao seu servizo cando se lle necesita. O blog é moi humano, chegando a lamentarse o xornalista por unha mala narración. Ao xornalista apaixónalle o ciclismo, que saíu moi ben parado nesta cita olímpica.
Pero o que máis me impresiona en ambos casos son as vivencias humanas nese país, os seus costumes, a súa comida, os seus lugares... e as maratonianas xornadas de traballo que non lles deixan facer outra cousa en todo o día.
servido por lenguajedeportivo
sin comentarios
compártelo
26 Agosto 2008
La televisión pública, TVE, ha sido la encargada de retransmitir los Juegos Olímpicos. Esto no es fácil, dadas las múltiples pruebas y disciplinas.
Lo primero que hay que saber es programar, decidir que ofrecerá cada cadena. No siempre lo hicieron bien. Hay múltiples ejemplos de errores en la programación, yo he mencionado uno en el doble femenino suponiendo que fuera problema de la organización china. Pero ha habido más, yo me quedo con uno: el pasasdo martes 19 la 1 emitió en diferido el Brasil-Argentina de fútbol, dado el pobre nivel que ha demostrado el deporte rey y la presencia de otras pruebas con actuación española, como el baloncesto femenino. Creo que fue grave.
La otra parte son los/las comentaristas, muy buenos en ocasiones, pero que dejan algo que desear en otras. Sobre todo esto, aunque también sobre la programación, se ha comentado en la tertulia deportiva, con posts sobre los nuevos comentaristas y los despropósitos de TVE. Al haber tantas disciplinas, es difícil que los periodistas las conozcan bien, de ahí los errores. También los hay que saben mucho, pero les falta saber transmitir. A mí personalmente los del baloncesto no me han gustado, el de hóckey demasiado apasionado, el del balonmano no se enteraba demasiado, al de atletismo le faltaba saber transmitir... Es que tuvieron que trasladar a los comentaristas de sus disciplinas. Por ejemplo, los del tenis estuvieron con el taekwondo e incluso con David Cal en piragüismo. Como acierto, los del tenis en lo suyo lo bordan. En la tertulia deportiva también se ha comentado sobre la reacción del atleta Olmedo inculpando al periodista Amat Carceller, que preguntaba. No os perdáis el vídeo.
A televisión pública, TVE, foi a encargada de retransmitir os Xogos Olímpicos. Isto non é fácil, dadas as múltiples probas e disciplinas.
O primeiro que hai que saber é programar, decidir que ofrecerá cada cadea. Non sempre o fixeron ben. Hai múltiples exemplos de erros na programación, eu mencionei un no dobre feminino supoñendo que fose problema da organización chinesa. Pero houbo máis, eu quédome cun: o pasasdo martes 19 a 1 emitiu en diferido o Brasil-Arxentina de fútbol, dado o pobre nivel que demostrou o deporte rei e a presenza doutras probas con actuación española, como o baloncesto feminino. Creo que foi grave.
A outra parte son os/las comentaristas, moi bos en ocasións, pero que deixan algo que desexar noutras. Sobre todo isto, aínda que tamén sobre a programación, comentouse no faladoiro deportivo, con posts sobre os novos comentaristas e os despropósitos de TVE. Ao haber tantas disciplinas, é difícil que os xornalistas coñézanas ben, de aí os erros. Tamén os hai que saben moito, pero lles falta saber transmitir. A min personalmente os do baloncesto non me gustaron, o de hóckey demasiado apaixonado, o do balonmano non se decataba demasiado, ao de atletismo faltáballe saber transmitir... É que tiveron que trasladar aos comentaristas das súas disciplinas. Por exemplo, os do tenis estiveron co taekwondo e ata con David Cal en piragüismo. Como acerto, os do tenis no seu o bordan. No faladoiro deportivo tamén se comentou sobre a reacción do atleta Olmedo inculpando ao xornalista Amat Carceller, que preguntaba.
servido por lenguajedeportivo
1 comentario
compártelo
24 Agosto 2008
Hoy concluyen los Juegos Olímpicos con 18 medallas para la delegación española: 5 oros, 10 platas y 3 bronces.
Antes de los Juegos Olímpicos el reto era superar las 19 de Atenas e incluso llegar a las 22 de Barcelona ante el gran año del deporte español. Pero han sido 18, una menos que en Atenas. Eso si, nunca se habían logrado más de tres oros y esta vez lo hemos hecho. ¿Qué os parece el resultado?
En mi opinión, han fallado los bronces. No debe ocurrir que alguien que aspira a 20 medallas sólo logre tres bronces. Su escasez ha impedido que el número de metales fuera mayor. Aquí tienen mucho que ver las llamadas medallas de chocolate: si no me equivoco hubo seis cuartos (Contador, Gómez Noya, García Bragado, Alabau, Maider Unda, Ander Elosegui) y diez quintos (waterpolo masculino, María Vasco, San Miguel, Leire Iglesias, Juan Antonio Ramos, Raña, Higuero, el K-4 femenino, Frank Casañas). En la prueba de triatlón tuvimos un cuarto y un quinto puesto. El testimonio más desgarrador fue el del taekwondista Juan Antonio Ramos. No tiene desperdicio.
Con sólo cuatro medallas de esas 16 hubiéramos igualado las de Barcelona. La suerte ha sido esquiva. El deporte español ha competido en las posiciones de honor, pero ha sido una pena perder tantas medallas por tan poco.
Por disciplinas, la ausencia de medallas en atletismo y en natación no sincronizada han lastrado las opciones de medalla. Desde Seúl 1988 el atletismo español no lograba ningún metal. Por el contrario, el ciclismo, el piragüismo, el tenis, la natación sincronizada y la vela han sido las disciplinas más exitosas.
Con las expectativas previas tan optimistas, las 18 medallas se me antojan escasas, pero hablar de fracaso me parece exagerado. El balance pues es ligeramente negativo.
Para acabar, me gustaría incluir un enlace ajeno al tema sobre la prensa deportiva en galahanblog.
Hoxe conclúen os Xogos Olímpicos con 18 medallas para a delegación española: 5 ouros, 10 pratas e 3 bronces.
Antes dos Xogos Olímpicos o reto era superar as 19 de Atenas e ata chegar ás 22 de Barcelona ante o gran ano do deporte español. Pero foron 18, unha menos que en Atenas. Iso se, nunca se lograron máis de tres ouros e esta vez fixémolo. ¿Que vos parece o resultado?
Na miña opinión, fallaron os bronces. Non debe ocorrer que alguén que aspira a 20 medallas só logre tres bronces. A súa escaseza impediu que o número de metais fose maior. Aquí teñen moito que ver as chamadas medallas de chocolate: se non me equivoco houbo seis cuartos (Contador, Gómez Noya, García Bragado, Alabau, Maider Unda, Ander Elosegui) e dez quintos (waterpolo masculino, María Vasco, San Miguel, Leire Igrexas, Juan Antonio Ramos, Raña, Higuero, o K-4 feminino, Frank Casañas). Na proba de triatlón tivemos un cuarto e un quinto posto. O testemuño máis desgarrador foi o do taekwondista Juan Antonio Ramos. Non ten desperdicio.
Con só catro medallas desas 16 igualásemos as de Barcelona. A sorte foi esquiva. O deporte español competiu nas posicións de honor, pero foi unha pena perder tantas medallas por tan pouco.
Por disciplinas, a ausencia de medallas en atletismo e en natación non sincronizada han lastrado as opcións de medalla. Desde Seúl 1988 o atletismo español non lograba ningún metal. Pola contra, o ciclismo, o piragüismo, o tenis, a natación sincronizada e a vea foron as disciplinas máis exitosas.
Coas expectativas previas tan optimistas, as 18 medallas se me antojan escasas, pero falar de fracaso paréceme esaxerado. O balance pois é ligeramente negativo.
Para acabar, gustaríame incluír un enlace alleo ao tema sobre a prensa deportiva en galahanblog.
servido por lenguajedeportivo
2 comentarios
compártelo
23 Agosto 2008
Mis paisanos han ganado dos platas y un oro. Pertenece al club de piragüismo Ría de Aldán David Cal, con sus dos platas, y pertenecía Carlos Pérez Rial, brillante oro olímpico en K-2 500. !Qué pueblo tan grande es Cangas¡ !A ver quién puede decir lo mismo¡. Todo ha ocurrido en una mañana con tres medallas para la delegación española, sumándoles la plata en natación sincronizada.
El piragüismo cangués ha aportado, pues, tres medallas a España. Además, otras dos canguesas del mismo club han sido quintas en K-4. Esta mañana en Cangas se escucha el sonido de las bombas por la inmensa alegría que nos han dado.
David Cal ha demostrado ser un ganador nato. Ha obtenido dos platas, que no es nada fácil, pero quería algún oro. A sus 25 años ya tiene cuatro medallas olímpicas, casi nada. Como ya he comentado en otro post, su padre y su tío tienen una panadería a la que le compro el pan.
Lo de Carlos Pérez Rial y su compañero en K-2 500 fue completamente inesperado. Yo ni lo he visto, ni me he enterado hasta después. Han obtenido un oro cuando parecía que sólo podían aspirar al bronce. Carlos, actualmente en el club Ribadumia, era el hijo del presidente del club Ría de Aldán que tantos éxitos aporta.
!Qué grande es tener a esta gente tan cerca¡


Fotos: cadenaser.com
Os meus paisanos gañaron dúas pratas e un ouro. Pertencen ao club de piragüismo Ría de Aldán David Cal, coas súas dúas pratas, e Carlos Pérez Rial, brillante ouro olímpico en K-2 500. !Que pobo tan grande é Cangas¡ !A ver quen pode dicir o mesmo¡. Todo ocorreu nunha mañá con tres medallas para a delegación española, sumándolles a prata en natación sincronizada.
O piragüismo cangués aportou, pois, tres medallas a España. Ademais, outras dúas canguesas do mesmo club foron quintas en K-4. Esta mañá en Cangas escóitase o son das bombas pola inmensa alegría que nos deron.
David Cal demostrou ser un ganador nato. obtivo dúas pratas, que non é nada fácil, pero quería algún ouro. Aos seus 25 anos xa ten catro medallas olímpicas, case nada. Como xa comentei noutro post, o seu pai e o seu tío teñen unha panadería á que lle compro o pan.
O de Carlos Pérez Rial e o seu compañeiro en K-2 500 foi completamente inesperado. Eu nin o vin, nin me decatei ata despois. obtiveron un ouro cando parecía que só podían aspirar ao bronce. Carlos é o fillo do presidente do club Ría de Aldán que tantos éxitos aporta.
!Que grande é ter a esta xente tan preto¡
servido por lenguajedeportivo
sin comentarios
compártelo
31 Julio 2008
Quedan ocho días para el inicio de los Juegos Olímpicos, la cita deportiva por excelencia, que comenzarán el 8 de agosto (8) a las 8 y 8 minutos, hora de Pekín. Los días anteriores se ven envueltos por dos problemas para la organización, la polución y las restricciones en Internet que al parecer impone el gobierno chino.
Buena parte de la delegación española partió ayer rumbo a Pekín. Los triunfos de Contador en el Giro, Sastre en el Tour, Nadal en Roland Garros y Wimbledon y la selección de fútbol en la Eurocopa invitan a hablar de la Edad de Oro del deporte español. Esto da alas para afrontar la cita olímpica con la prtensión de superar las 19 medallas obtenidas en Atenas 2004. El abanderado, David Cal, es de mi pueblo, Cangas. Es más, compramos el pan en la panadería de su padre y de su tío. Tener un gran campeón tan cerca te llena de orgullo.
Por cierto, en un claro ejemplo de autobombo, Jesús Álvarez se tiró no menos de cinco minutos de un espacio de deportes que dura diez hablando del gran despliegue informativo de televisión española en los Juegos Olímpicos. Dejen de publicitarse e informen, que es lo que tienen que hacer.
Hay deportes y deportes. En los Juegos Olímpicos existe una gran diversidad. Los hay de equipo, individuales, más o menos conocidos... Pero, me gustaría diferenciar entre los deportes que tienen la cita olímpica como la más importante, caso de los menos conocidos, y para los que los Juegos Olímpicos son un torneo más o de inferior valor que otros, caso del fútbol, en el que el torneo olímpico está totalmente desprestigiado. Ya hablé de esto en otro post. También hay deportes que no están presentes en la cita olímpica, los del motor, motociclismo y Fórmula 1, pues su estructura en forma de Mundial no encaja con este tipo de eventos.
Foto:rtve.es
Quedan oito días para o inicio dos Xogos Olímpicos, a cita deportiva por excelencia, que comezarán o 8 de agosto (8) ás 8 e 8 minutos, hora de Pekín. Os días anteriores vense envolvidos por dous problemas para a organización, a polución e as restricciones en Internet que ao parecer impón o goberno chinés.
Boa parte da delegación española partiu onte rumbo a Pekín. Os triunfos de Contador no Xiro, Sastre no Tour, Nadal en Roland Garros e Wimbledon e a selección de fútbol na Eurocopa invitan a falar da Idade de Ouro do deporte español. Isto dá ás para afrontar a cita olímpica coa prtensión de superar as 19 medallas obtidas en Atenas 2004. O abanderado, David Cal, é do meu pobo, Cangas. É máis, compramos o pan na panadería do seu pai e do seu tío. Ter un gran campión tan preto éncheche de orgullo.
Por certo, nun claro exemplo de autobombo, Jesús Álvarez tirouse non menos de cinco minutos dun espazo de deportes que dura dez falando do gran despregue informativo de televisión española nos Xogos Olímpicos. Deixen de publicitarse e informen, que é o que teñen que facer.
Hai deportes e deportes. Nos Xogos Olímpicos existe unha gran diversidad. Hainos de equipo, individuais, máis ou menos coñecidos... Pero, gustaríame diferenciar entre os deportes que teñen a cita olímpica como a máis importante, caso dos menos coñecidos, e para os que os Xogos Olímpicos son un torneo máis ou de inferior valor que outros, caso do fútbol, no que o torneo olímpico está totalmente desprestigiado. Xa falei disto noutro post. Tamén hai deportes que non están presentes na cita olímpica, os do motor, motociclismo e Fórmula 1, pois a súa estrutura en forma de Mundial non encaixa con este tipo de eventos.
servido por lenguajedeportivo
1 comentario
compártelo
21 Junio 2008
Siempre he pensado que Maracaná era Carrusel Deportivo en televisión: mismo director, Paco González, y la misma tropa de periodistas. Por eso me pregunto constantemente por qué Carrusel es un exitazo y Maracaná no salió bien.
Lo primero que hay que decir es que cuatro, donde se emitiá, era y sigue siendo un canal primerizo con bajas cotas de share. En Maracaná faltaba Pepe Domingo Castaño para dotar de clase a la publicidad (recuerdo que hacían un anuncio de Mahou). Por otro lado, una de las grandes virtudes de Carrusel es el sonido de los partidos en directo, de lo que carecía Maracaná por ser un programa de análisis. En Maracaná no se respiraba el ambiente de cachondeo típico de Carrusel que tanto atrae a la audiencia, intentaba ser aldo más serio. Si a todo esto sumamos las dotes de un machismo incomprensible el programa desaparece. Es que en su segunda temporada, Maracaná introdujo bailarinas, y creo que esa fue la gota que colmó el vaso para que el programa no siguiera. Es una pena que un programa deportivo como ése se perdiera por gilipolleces de sus periodistas.
Se os ocurre alguna causa más?
Sempre pensei que Maracaná era Carrusel Deportivo en televisión: mesmo director, Paco González, e a mesma tropa de xornalistas. Por iso pregúntome constantemente por que Carrusel é un exitazo e Maracaná non saíu ben.
O primeiro que hai que dicir é que catro, onde se emitiá, era e segue sendo unha canle primerizo con baixas cotas de share. En Maracaná faltaba Pepe Domingo Castaño para dotar de clase á publicidade (recordo que facían un anuncio de Mahou). Doutra banda, unha das grandes virtudes de Carrusel é o son dos partidos en directo, do que carecía Maracaná por ser un programa de análise. En Maracaná non se respiraba o ambiente de broma típica de Carrusel que tanto atrae á audiencia, tentaba ser aldo máis serio. Se a todo isto sumamos os dotes dun machismo incomprensible o programa desaparece. é que na súa segunda tempada, Maracaná introduciu bailarinas, e creo que esa foi a pinga que colmou o vaso para que o programa non seguise. é unha pena que un programa deportivo como ese se perdese por gilipolleces dos seus xornalistas.
Ocórresevos algunha causa máis?
servido por lenguajedeportivo
2 comentarios
compártelo
6 Junio 2008
El pasado jueves 29 de mayo asistí a la declaración de guerra entre cuatro y MARCA, o lo que es lo mismo, entre PRISA y Unidad Editorial, editoras de El País y El Mundo respectivamente. Fue en el programa de deportes de cuatro de Lama y Manu Carreño.
Al parecer, en la cadena estaban molestos con MARCA. Se quejaron de dos hechos: por un lado, una foto de portada de MARCA y de 20 minutos que sólo se diferenciaba en que el deportivo había borrado las letras SER del micrófono amarillo; por otro, el periódico aludió a una entrvista que cuatro realizó a Schuster como "entrevista a una televisión", sin citar su nombre.
Estas dos estupideces de MARCA se añaden a una lista engrasada en los últimos tiempos. Incluso Lama llegó a acusarles de falta de ética periodística. Cuatro y PRISA contraatacan a la ofensiva inicial del diario con dos acciones lamentables. Quieren hacerse oír. Pero yo me pregunto si merece la pena dedicar tiempo en unas noticias a estos acontecimientos en vez de a informar. Me gustaría saber qué pensáis vosotros.
O pasado xoves 29 de maio asistín á declaración de guerra entre catro e MARCA, ou o que é o mesmo, entre PRéSA e Unidade Editorial, editoras do País e O Mundo respectivamente. Foi no programa de deportes de catro de Lama e Manu Carreño.
Ao parecer, na cadea estaban molestos con MARCA. Queixáronse de dous feitos: por unha banda, unha foto de portada de MARCA e de 20 minutos que só se diferenciaba en que o deportivo borrara as letras SER do micrófono amarelo; por outro, o xornal aludiu a unha entrvista que catro realizou a Schuster como "entrevista a unha televisión", sen citar o seu nome.
Estas dúas estupideces de MARCA engádense a unha lista engrasada nos últimos tempos. Ata Lama chegou a acusarlles de falta de ética xornalística. Catro e PRéSA contraatacan á ofensiva inicial do diario con dúas accións lamentables. Queren facerse oír. Pero eu pregúntome se merece a pena dedicar tempo nunhas noticias a estes acontecementos no canto da informar. Gustaríame saber que pensades vós.
servido por lenguajedeportivo
sin comentarios
compártelo