"Dado que el año pasado por estas mismas fechas pronostiqué que el Real Madrid no iba a ganar la Liga, ahora voy a decir que esta temporada la va a ganar el Barcelona, más que nada para ver si vuelve a salir cruz en vez de cara"
Así comienza el artículo de opinión de José Vicente Hernáez en la Guía Marca de la Liga 2009. Este periodista suma así una estupidez más a las que ya lleva y fueron contadas en prensabasura (ejemplo). Pero esta vez, para que quede más constancia, en la Guía de la Liga. Este comienzo manifiesta un acérrimo madridismo que debe esconderse en el que dicen ser el periódico de todos. Pero no lo es, y muestra la sincera opinión de una redacción. El MARCA es muy madridista, cada vez más, hasta convertirse en panfleto oficial del R. Madrid. Ya lo expliqué en otro post. Porque no es la primera vez ni la segunda que se muestra un madridismo desmesurado y fuera de lo común en un periódico que, no olvidemos, debe ser objetivo. ¿Estáis de acuerdo conmigo o no os parece tan grave?
PD: No voy a traducir esta entrada porque no me parece adecuado traducir un artículo.
Este fin de semana vuelve el fútbol a su estilo más puro con el comienzo de la liga 2008-2009 después de tres meses de verano en los que los domingos no eran lo mismo. Con ella vuelven las pasiones, las emociones, las ilusiones, las esperanzas... Ya picaba el gusanillo.
Comienza el sábado con dos partidos adelantados a la primera jornada. Como todos los años, las expectativas de muchos equipos están muy altas, por eso a veces no se cumplen. Pero se presenta una temporada apasionante. Los clásicos, R. Madrid y Barcelona, deben de estar arriba. Uno el R. Madrid, con pocos cambios: un sólo fichaje hasta el momento, un jugador que quire irse y el entrenador quejándose. Otro, el Barça, con muchos cambios tras el asumido fin de ciclo: nuevo entrenador, nueva filosofía, fichajes, ausencia de Ronaldinho y ganas de olvidar dos temporadas horribles.
Pero muchos más equipos van a pelear por las posiciones de honor. El Villarreal quiere un título y estar a la altura de su pasada temporada, lo mismo que un Atlético de Madrid vuelto a la Champions. Después está el nuevo Valencia de Émery con nuevo presidente y nuevo director deportivo, que querrá desquitarse de la última temporada; un Sevilla que siempre ficha muy bien aunque ha perdido a una de sus estrellas, Alves, con aspiraciones muy altas... Y como no, siempre aparecerá una sorpresa con la que nadie contaba al principio. Así es la nueva liga, que este año se llamará liga bbva.
Vuelvo a escribir en el blog doce días después tras una enfermedad que me ha impedido hacerlo con la regularidad que me hubiera gustado. En estos doce días han sucedido muchos acontecimientos en el mundo del deporte: han comenzado los Juegos Olímpicos con las primeras medallas para España, como la de Samuel Sánchez en ciclismo en ruta, se ha resuelto el culebrón Cristiano Ronaldo y Rafa Nadal conseguirá el número 1 el 18 de agosto.
Aunque los Juegos Olímpicos monopolizan la actualidad deportiva, hoy me gustaría centrarme en Cristiano Ronaldo. Por si alguien tenía alguna duda, el portugués ha declarado en un periódico que se queda en el Manchester United. Los directivos del R. Madrid no se lo quieren creer, pero el culebrón está resuelto. Cuando un equipo no quiere negociar a ningún precio, el jugador no se puede mover. El jugador tampoco puede arriesgarse a declararse en rebeldía, pues si no se vende quedaría en una muy mala posición.
No olvidemos que Cristiano Ronaldo está en el Manchester United, campeón de Europa y de la Premier, seguramente la mejor liga del mundo. Fue el mejor equipo de la temporada. Parecía que estaba en un mal equipo y que quería irse a un grande, pero si ya lo estaba. Se ha menospreciado al Manchester United.
La prensa en general y el MARCA en particular han llevado a pensar que el fichaje era posible cuando no lo era. La portada del MARCA ha sido día si y día también de Cristiano Ronaldo durante tres meses. Para que lo veáis, enlazo con sus portadas de mayo, junio, julio y agosto. Tampoco es que hubiera muchos más temas, pero ha sido exagerado. Sólo este diario ha sido descarado hablando del tema, pues por lo menos el R. Madrid ha sido normalmente cortés hacia el exterior.
Volvo escribir no blog doce días despois tras unha enfermidade que me impediu facelo coa regularidad que me gustou. Nestes doce días sucederon moitos acontecementos no mundo do deporte: comezaron os Xogos Olímpicos coas primeiras medallas para España, como a de Samuel Sánchez en ciclismo en ruta, resolveuse o culebrón Cristián Ronaldo e Rafa Nadal conseguirá o número 1 o 18 de agosto.
Aínda que os Xogos Olímpicos monopolizan a actualidade deportiva, hoxe gustaríame centrarme en Cristián Ronaldo. Por se alguén tiña algunha dúbida, o portugués declarou nun xornal que se queda no Manchester United. Os directivos do R. Madrid non llo queren crer, pero o culebrón está resolto. Cando un equipo non quere negociar a ningún prezo, o xogador non se pode mover. O xogador tampouco pode arriscarse a declararse en rebeldía, pois se non se vende quedaría nunha moi mala posición.
Non esquezamos que Cristián Ronaldo está no Manchester United, campión de Europa e da Premier, seguramente a mellor liga do mundo. Foi o mellor equipo da tempada. Parecía que estaba nun mal equipo e que quería irse a un grande, pero se xa o estaba. Menosprezouse ao Manchester United.
A prensa en xeral e o MARCA en particular levaron a pensar que o fichaje era posible cando non o era. A portada do MARCA foi día se e día tamén de Cristián Ronaldo durante tres meses. Para que o vexades, enlazo coas súas portadas de maio, xuño, xullo e agosto. Tampouco é que houbese moitos máis temas, pero foi esaxerado. Só este diario foi descarado falando do tema, pois polo menos o R. Madrid foi normalmente cortés cara ao exterior.
La última semana el R. Madrid ha disfrutado de unas vacaciones en un complejo lujoso del Algarve portugués pagadas por el club. La idea era pasar un tiempo juntos antes de ponerse a trabajar en serio. También han acudido familiares (sobre todo mujeres) de los jugadores del R. Madrid. Enlazo con la fotogalería de MARCA.com.
Por si no tuvieran suficientes vacaciones ni dinero suficiente, el R. Madrid les paga otra semana más. ¿No tendrá mejores cosas en que invertir su dinero? Se piensan que por ganar la liga todo está justificado. No entiendo esta especie de vacaciones. Creo que son innecesarias. Me parece que el R. Madrid quiere enorgullecerse del dinero que tiene mientras otros equipos lo pasan mal. No creo que sea la forma adecuada de volver al trabajo. ¿Vosotros que pensáis?
A última semana o R. Madrid gozou dunhas vacacións nun complexo luxoso do Algarve portugués pagadas polo club. A idea era pasar un tempo xuntos antes de poñerse a traballar en serio. Tamén acudiron familiares (sobre todo mulleres) dos xogadores do R. Madrid. Enlazo coa fotogalería de MARCA.com.
Por se non tivesen suficientes vacacións nin diñeiro suficiente, o R. Madrid págalles outra semana máis. ¿Non terá mellores cousas en que investir o seu diñeiro? Pénsanse que por gañar a liga todo está xustificado. Non entendo esta especie de vacacións. Creo que son innecesarias. Paréceme que o R. Madrid quere enorgullecerse do diñeiro que ten mentres outros equipos pásano mal. Non creo que sexa a forma adecuada de volver ao traballo. ¿Vós que pensades?
Antes de nada quiero sumarme a las palabras de Javier Izu en periodismo deportivo sobre el dopaje en el ciclismo.
Como ya sabréis, esta semana Ronaldinho ha fichado por el Milán después de su etapa en el Barça. Ha costado 21 millones de euros fijos y 4 por objetivos. La prensa deportiva se ha preguntado quién salió beneficiado de la operación, el Barça o el Milán.
A mi modo de ver las cosas, el Barça puede darse por satisfecho por la cantidad ingresada. Si hace unos meses se lo dicen, los dirigentes azulgranas se mostrarían encantados. En pleno declive de su etapa en Barcelona, Ronaldinho ni siquiera jugaba y estaba permanentemente en el ojo del huracán. El Barça quería librarse de él como fuera, por lo que el precio podría descender. No entiendo como el Milán pudo ofrecer tanto dinero sabiendo que el Barça iba a venderlo de todas maneras. Yo no creo que hubiese ofrecido más de 18 millones en dicha negociación. Por lo tanto, para mí es fichaje ha sido caro, saliendo perjudicado el Milán. ¿Estáis de acuerdo?
Os cuelgo la presentación de Ronaldinho en el Milán en una televisión italiana.
Antes de nada quero sumarme ás palabras de Javier Izu en xornalismo deportivo sobre o dopaje no ciclismo.
Como xa saberedes, esta semana Ronaldinho ha fichado polo Milán logo da súa etapa no Barça. custou 21 millóns de euros fixos e 4 por obxectivos. A prensa deportiva preguntouse quen saíu beneficiado da operación, o Barça ou o Milán.
Ao meu modo de ver as cousas, o Barça pode darse por satisfeito pola cantidade ingresada. Se fai uns meses dinllo, os dirixentes azulgranas mostraríanse encantados. En pleno declive da súa etapa en Barcelona, Ronaldinho nin sequera xogaba e estaba permanentemente no ollo do furacán. O Barça quería librarse del como fose, polo que o prezo podería descender. Non entendo como o Milán puido ofrecer tanto diñeiro sabendo que o Barça ía vendelo de todas as maneiras. Eu non creo que ofrecese máis de 18 millóns en devandita negociación. Polo tanto, para min é fichaje foi caro, saíndo prexudicado o Milán. ¿Estades de acordo?
Cólgovos a presentación de Ronaldinho no Milán nunha televisión italiana.
Los Juegos Olímpicos de Pekín comienzan el 8 de agosto. Uno de los temas que copa la actualidad deportiva en estos días es la negativa de los clubs de fútbol a ceder a sus jugadores para el torneo olímpico de fútbol. Este es el caso de Messi, Ronaldinho, Kaká, Heinze... La tertulia deportiva hizo un post sobre este problema.
Me pregunto cuál es el problema porque los clubs acaban cediendo a sus estrellas para los compromisos nacionales. Pero esta vez es diferente porque se trata de unos Juegos Olímpicos. Llego a la conclusión de que el fútbol no es un deporte adaptable a este gran acontecimiento. Tiene mucho más prestigio un Mundial, una Eurocopa o incluso competiciones de clubs. El torneo olímpico de fútbol está devaluado: España, campeona de Europa y primera en el ránking FIFA no está, y como ella, muchas grandes selecciones. Cada dos años hay un Mundial o una Eurocopa, ¿cuando tienen sitio los Juegos? Nunca. España ha ganado el torneo, y nunca se recuerda, sólo mundiales y eurocopas.
Además, su celebración coincide con el comienzo de las ligas europeas y con la previa de la Champions. Digamos que fúbol y Juegos Olímpicos son incompatibles. A otros deportes también les ocurre, como a la Fórmula 1 y al motociclismo, que, simplemente, no son olímpicos. La solución se antoja difícil. La conclusión es que, por una vez en cuatro años, conviene fijarse más en otros deportes que en el fútbol. ¿Estáis de acuerdo?
Se acabó el fútbol, llegó el verano y se abrió el períoodo de fichajes para los clubs. Pero, ¿cómo tratan los medios los fichajes?
En esta época, los medios suelen dedicarse a avanzar intereses por jugadores o incluso fichajes, que, luego, pueden no consumarse. Dedican portadas a las nuevas estrellas. Una buena muestra es la del MARCA de hoy de Van der Vaart. Este diario es experto en estas lides, trayéndose a todas las estrellas de la Europa futbolística al R. Madrid, y después, si alguna finalmente ficha, se enorgullece porque ha adelantado un fichaje.
Hay casos y casos de traspasos, y los medios tienen que reaccionar ante ellos. Puede haber fichajes que cuando están hechos se rompan, o así lo cuentan los medios, o los ya conocidos flecos de cada verano. Por eso, yo no me creo nada hasta que veo la presentación. Dadas las circunstancias y la calidad periodística creo que es lo que tengo que hacer. Os lo aconsejo.
Vosotros os creéis fácilmente los fichajes?
Acabouse o fútbol, chegou o verán e abriuse o períoodo de fichaxes para os clubs. Pero, como tratan os medios as fichaxes?
Nesta época, os medios adoitan dedicarse a avanzar intereses por xogadores ou mesmo fichaxes, que, logo, poden non consumarse. Dedican portadas ás novas estrelas. Unha boa mostra é a da MARCA de hoxe de Van der Vaart. Este diario é experto nestes lidees, traéndose a todas as estrelas da Europa futbolística ao R. Madrid, e despois, se algunha finalmente ficha, se enorgullece porque adiantou unha fichaxe.
Hai casos e casos de traspasos, e os medios teñen que reaccionar ante eles. Pode haber fichaxes que cando están feitos rompan, ou así o contan os medios, ou os xa coñecidos flocos de cada verán. Por iso, eu non me creo nada ata que vexo a presentación. Dadas as circunstancias e a calidade xornalística creo que é o que teño que facer. Aconséllovolo.
El domingo, día 6 de julio se votará la moción de censura contra Joan Laporta. Si sigue adelante, el actual presidente del Barça tendría que irse. Se ha convertido en una persona singular y controvertida.
Mirando atrás, observamos que en sus cinco años de mandato ha habido tres muy buenos y dos muy malos. Pero, fuera de eso, la imagen del presidente se ha ido deteriorando. Los centralistas medios de Madrid han criticado constantemente su catalanismo, pero yo no se lo reprocho, pues el Barça siempre ha estado vinculado a Cataluña. Eso si, creo que tiene que respetar a sus aficionados no catalanes, que, de todas maneras, no se sienten tan dolidos como afirman los medios madrileños.
Yo culpo a Laporta de ser, como presidente, el máximo responsable de que la mejor plantilla del mundo no consiguiera ganar nada dos años seguidos. Creo que no debió de permitirlo de ninguna manera. Un auténtico equipazo, con los cuatro fantásticos, tres grandes medios ofensivos y una defensa de garantías, no ha ganado nada por la falta de compromiso de sus estrellas cuando el año anterior se había prometido remediar el problema. Creo que hay que hacerlo muy mal para fracasar estrepitosamente con este equipo. Encima, cuando se veía venir la tragedia, Laporta se pasó de prepotente en un discurso que ya he comentado. Lo peor es que, si fuera aficionado del Barça, pensaría que el fracaso podría repetirse por muy buenos fichajes que hubiera.
También se recuerdan otras acciones ridículas de Laporta, como cuando se bajó los pantalones cuando el arco del aeropuerto no dejaba de pitar, o otro tipo de errores. Ahora practica la política del miedo para que la moción de censura no vaya adelante. Si gana la moción, el club sería dirigido por una gestora con casi todas las competencias, incluidos los fichajes, previamente a unas elecciones. Pues él dice que los fichajes se paralizarían, y lo respalda un amigo suyo, Sala Martí, que pesidiría la gestora. El debate de los jueves de El Larguero versó sobre esto.
En fin, no me parecen tan graves sus politiqueos, pero critico su prepotencia en algunas ocasiones y su falta de autoridad en un vestuario que se le fue de las manos. Apoyo a la moción de censura.
O domingo, día 6 de xullo votarase a moción de censura contra Joan Laporta. Se segue adiante, o actual presidente do Barça tería que irse. Converteuse nunha persoa singular e controvertida.
Mirando atrás, observamos que nos seus cinco anos de mandato houbo tres moi bos e dous moi malos. Pero, fóra diso, a imaxe do presidente foise deteriorando. Os centralistas medios de Madrid criticaron constantemente o seu catalanismo, pero eu non llo reprocho, pois o Barça sempre estivo vinculado a Cataluña. Iso se, creo que ten que respectar aos seus afeccionados non cataláns, que, de todas as maneiras, non senten tan doídos como afirman os medios madrileños.
Eu culpo a Laporta de ser, como presidente, o máximo responsable de que o mellor persoal do mundo non conseguise gañar nada dous anos seguidos. Creo que non debeu de permitilo de ningunha maneira. Un auténtico equipazo, cos catro fantásticos, tres grandes medios ofensivos e unha defensa de garantías, non gañou nada pola falta de compromiso das súas estrelas cando o ano anterior prometeuse remediar o problema. Creo que hai que facelo moi mal para fracasar estrepitosamente con este equipo. Encima, cando se vía vir a traxedia, Laporta pasouse de prepotente nun discurso que xa comentei. O peor é que, se fose afeccionado do Barça, pensaría que o fracaso podería repetirse por moi boas fichaxes que houbese.
Tamén se recordan outras accións ridículas de Laporta, como cando se baixou os pantalóns cando o arco do aeroporto non deixaba de pitar, ou outro tipo de erros. Agora practica a política do medo para que a moción de censura non vaia adiante. Se gaña a moción, o club sería dirixido por unha xestora con case todas as competencias, incluídos as fichaxes, previamente a unhas eleccións. Pois el di que as fichaxes se paralizarían, e apóiao un amigo seu, Sala Martí, que pesidiría a xestora. O debate dos xoves do Traveseiro versou sobre isto.
En fin, non me parecen tan graves os seus politiqueos, pero critico a súa prepotencia nalgunhas ocasións e a súa falta de autoridade nun vestiario que se lle foi das mans. Apoio á moción de censura.
Hola, me llamo Alexandre Boubeta (Alex). Soy de Cangas (Pontevedra), un pueblo gallego situado en frente de Vigo, en las Rías Bajas. Nací en 1989, tengo 19 años y éste es mi primer blog. Estudio 1º de Publicidad y Relaciones Públicas en el campus de Pontevedra de la Universidad de Vigo. Me gusta el deporte, sobre todo el fútbol. Mi vocación es ser periodista deportivo y soy un apasionado del "Carrusel Deportivo" de la "SER".
Ola, chámome Alexandre Boubeta (Alex). Son de Cangas (Pontevedra), un pobo galego situado en fronte de Vigo, nas Rías Baixas. Nacín en 1989, teño 19 anos e este é o meu primeiro blog. Estudo 1º de Publicidade e Relacións Públicas no campus de Pontevedra da Universidade de Vigo. Gústame o deporte, sobre todo o fútbol. A miña vocación é ser xornalista deportivo e son un apaixonado do "Carrusel Deportivo" da "SER".