Sin hacer ruido, la Vuelta 2008 ha comenzado el pasado sábado con una crono por equipos que ganó Liquigas. No parecía que estuviera tan cerca la ronda española, pero ya empezó sin apenas darnos cuenta. El calendario no es el más apropiado, con el comienzo de la liga de fútbol, pero es el que hay.
Los favoritos velan armas. Al pócker de españoles (Contador, Sastre y Valverde) hay uqe sumarle a Cadel Evans, Cunego y a dos compañeros de Contador en Astaná, Kloden y Leipheimer. Hay otro español con opciones, aunque no de ganarla, pero si de pódium, Igor Antón, del Euskaltel. Parece que la tercera gran vuelta y penúltima cita del año antes del Mundial también la va a ganar un español. Llevamos un 2008 maravilloso.
Valverde ya tiene una victoria de etapa. Clase le sobra en ese tipo de llegadas, pero no le veo para disputar la general en tres semanas. A mí en este Tour me ha dejado claro que no es un ciclista para vueltas grandes. Sastre viene tras ganar el Tour y los festejos que eso supone, y de los Juegos Olímpicos. La incógnita es saber si está bien físicamente. Si lo está, opta a todo.
Para mí el máximo favorito es Contador. Ya ganó un Tour y un Giro, por lo que se le dan bien las pruebas de tres semanas. Tras el Giro, sólo compitió en San Sebastián y en los Juegos Olímpicos, donde le faltaba rodaje. Pero seguro que preparó la Vuelta a conciencia, y los días le pondrán a punto. De los extranjeros, creo que el representante más fuerte es Cadel Evans, que buscará en la Vuelta resarcirse del Tour, aunque la forma puede no ser la misma. El año pasado concluyó cuarto.
Sen facer ruído, a Vuelta 2008 comezou o pasado sábado cunha crono por equipos que gañou Liquigas. Non parecía que estivese tan preto róldaa española, pero xa empezou sen apenas darnos conta. O calendario non é o máis apropiado, co comezo da liga de fútbol, pero é o que hai.
Os favoritos velan armas. Ao pócker de españois (Contador, Sastre e Valverde) hai uqe sumarlle a Cadel Evans, Cunego e a dous compañeiros de Contador en Astaná, Kloden e Leipheimer. Hai outro español con opcións, aínda que non de gañala, pero se de pódium, Igor Antón, do Euskaltel. Parece que a terceira gran volta e penúltima cita do ano antes do Mundial tamén a vai a gañar un español. Levamos un 2008 marabilloso.
Valverde xa ten unha vitoria de etapa. Clase sóbralle nese tipo de chegadas, pero non lle vexo para disputar a xeneral en tres semanas. A min neste Tour deixoume claro que non é un ciclista para voltas grandes. Sastre vén tras gañar o Tour e os festejos que iso supón, e dos Xogos Olímpicos. A incógnita é saber se está ben físicamente. Se o está, opta a todo.
Para min o máximo favorito é Contador. Xa gañou un Tour e un Giro, polo que se lle dan ben as probas de tres semanas. Tralo Giro, só competiu en San Sebastián e nos Xogos Olímpicos, onde lle faltaba rodaxe. Pero seguro que preparou a Vuelta a conciencia, e os días poñeranlle a punto. Dos estranxeiros, creo que o representante máis forte é Cadel Evans, que buscará na Vuelta resarcirse do Tour, aínda que a forma pode non ser a mesma. O ano pasado concluíu cuarto.
El ciclismo en pista ha otorgado tres medallas a España, con la participación estelar de Joan Llaneras en dos de ellas: un oro y una plata. El veterano mallorquín de 39 años se ha convertido en el deportista olímpico español más laureado, con dos oros y dos platas.
Nadie es perfecto. Su trato con la prensa deja mucho que desear. Aunque esto no es nuevo, ha salido a relucir con los grandes triunfos. Justo después de lograr su primera medalla en estos Juegos Olímpicos, en el mismo Velódromo, impidió a los periodistas entrevistarle. Tuvo que abrirse ante los medios posteriormente, especialmente con la consecución de su segunda medalla junto a Toni Tauler. Concedió algunas entrevistas, como ésta a El Larguero.
Queda claro que no merece la pena entrevistarle, dado el pobre interés periodístico de sus respuestas. Un campeón como deportista, lejos de eso fuera del Velódromo. Una parte de la crítica va hacia él, reconociendo su impecable trayectoria deportiva. La otra parte va hacia unos periodistas que luchan por su profesión, pero no deben ofrecer a su audiencia un producto de tan poca calidad. Creo que no deben insistir tanto con él, pues sus respuestas no tienen por qué ser escuchadas.
¿Estáis de acuerdo conmigo? ¿Que pensáis que deben hacer los periodistas?
Foto: Marca.com
O ciclismo en pista outorgou tres medallas a España, coa participación estelar de Joan Llaneras en dúas delas: un ouro e unha prata. O veterano mallorquín de 39 anos converteuse no deportista olímpico español máis laureado, con dous ouros e dúas pratas.
Ninguén é perfecto. O seu trato coa prensa deixa moito que desexar. Aínda que isto non é novo, saíu a relucir cos grandes triunfos. Xusto logo de lograr a súa primeira medalla nestes Xogos Olímpicos, no mesmo Velódromo, impediu aos xornalistas entrevistarlle. Tivo que abrirse ante os medios posteriormente, especialmente coa consecución da súa segunda medalla xunto a Toni Tauler. Concedeu algunhas entrevistas, como esta a El Larguero.
Queda claro que non merece a pena entrevistarlle, dado o pobre interese xornalístico das súas respostas. Un campión como deportista, lonxe diso fose do Velódromo. Unha parte da crítica vai cara a el, recoñecendo a súa impecable traxectoria deportiva. A outra parte vai cara a uns xornalistas que loitan pola súa profesión, pero non deben ofrecer á súa audiencia un produto de tan pouca calidade. Creo que non deben insistir tanto con el, pois as súas respostas non teñen por que ser escoitadas.
Por mi ausencia voy con algo de retraso, pero no por ello puedo omitir la primera y única hasta el momento medalla de oro de la delegación española, lograda por Samuel Sánchez en la prueba de ruta de ciclismo en carretera.
La carrera fue una auténtica lotería. En las pruebas de un día todo puede suceder. España llevaba cinco ciclistas extraordinarios: dos ganadores del Tour, un triple campeón del mundo y un ganador de varias clásicas. Estos dos últimos parecían los más indicados para el triunfo. Sin embargo, fue el quinto hombre, un gran ciclista, pero de menos currículum, quien se acabó llevando la gloria.
Pero la carrera no fue ni mucho menos fácil. Freire se retiró a las primeras de cambio con problemas estomacales, Contador no pudo resistir hasta el final, Sastre se había metido en una fuga y trabajado a destajo posteriormente. Sólo quedaban Valverde, la gran baza, y Samuel Sánchez. En la última subida surgió una fuga de muchos corredores de calidad. Valverde no estaba, pero si Samuel. En un principio, todos avogaban por que entrara Valverde. Pero eso no sucedió. La fuga fue para adelante hasta sólo quedar tres: Andy Schleck, Rebellin y el asturiano. Ahora había que tirar para llegar. En los últimos kilómetros, llegaban Cancellara, Rogers y Kolobnev. En el sprint, Samuel se impuso a Rebellin y a la locomotora Cancellara, ganador del oro en contrarreloj. En esa prueba Contador fue cuarto y Samuel, sexto.
El asturiano levantó los brazos brindándonos una gran alegría en el primer día de competición olímpica. Posteriormente, se emocionaba en el pódium mientras se encumbraba a lo más alto. Antes conocido por su habilidad y valentía en las bajadas, este ovetense del Euskaltel tiene, nada más y nada menos, que un oro olímpico. Así lo contó Javier Izu en periodismo deportivo. Y así se vivió la entrega de la medalla en la SER. El vídeo muestra la retransmisión de tve de su victoria.
Pola miña ausencia vou con algo de atraso, pero non por iso podo omitir a primeira e única ata o momento medalla de ouro da delegación española, lograda por Samuel Sánchez na proba de ruta de ciclismo en estrada.
A carreira foi unha auténtica lotería. Nas probas dun día todo pode suceder. España levaba cinco ciclistas extraordinarios: dous ganadores do Tour, un triplo campión do mundo e un ganador de varias clásicas. Estes dous últimos parecían os máis indicados para o triunfo. Con todo, foi o quinto home, un gran ciclista, pero de menos currículum, quen se acabou levando a gloria.
Pero a carreira non foi nin moito menos fácil. Freire retirouse ao primeiro de vez con problemas estomacales, Contador non puido resistir ata o final, Sastre meteuse nunha fuga e traballado arreo posteriormente. Só quedaban Valverde, a gran baza, e Samuel Sánchez. Na última subida xurdiu unha fuga de moitos corredores de calidade. Valverde non estaba, pero se Samuel. Nun principio, todos avogaban por que entrase Valverde. Pero iso non sucedeu. A fuga foi para adiante ata só quedar tres: Andy Schleck, Rebellin e o asturiano. Agora había que tirar para chegar. Nos últimos quilómetros, chegaban Cancellara, Rogers e Kolobnev. No sprint, Samuel impúxose a Rebellin e á locomotora Cancellara, ganador do ouro en contrarreloj. Nesa proba Contador foi cuarto e Samuel, sexto.
O asturiano levantou os brazos brindándonos unha gran alegría no primeiro día de competición olímpica. Posteriormente, emocionábase no pódium mentres se encumbraba todo o máis alto. Antes coñecido pola súa habilidade e valentía nas baixadas, este ovetense do Euskaltel ten, nin máis nin menos, que un ouro olímpico. Así o contou Javier Izu en xornalismo deportivo. E así se viviu a entrega da medalla na SER. O vídeo mostra a retransmisión de tve da súa vitoria.
Como cada año, este 2008 TVE emitió las etapas del Tour con dos comentaristas, los de hace ya varios años: Pedro Delgado y Carlos de Andrés.
Pues bien, año tras año, la televisión pública viene mostrando una especial admiración por Caisse d´Epargne, antes Illes Balears, antes ibanesto.com y antes Banesto. Desde los tiempos del Banesto, equipo de Induráin, ya sucede esto.
Este año tocaba admirar a Alejandro Valvede, quien iba a ganar el Tour y finalizó noveno. Carlos de Andrés, recientemente nombrado director de Teledeporte, sólo tenía ojos para él. Alababa cada cosa que hacía, le distinguía en un grupo amplio (no habría más ciclistas a quien nombrar)... Recuerdo una anécdota en una etapa de otro Tour, cuando llegó alguien por delante y Valverde ganó el sprint del grupo que perseguía, para Carlos de Andrés fue "la gran victoria" de Valverde.
Claro está, al final apoyó a Sastre, pero "el español" era Valverde. No alabó ni casi nombró a un Samuel Sánchez que quedó por delante de Valverde en la general, séptimo, ni a un Euskaltel que lo peleó y estuvo siempre presente. Carlos de Andrés, no creo que cambies, pero ojalá lo hicieras. Intenta ser justo y objetivo, que Valverde no es el único español.
Foto: canonistas.com
Como cada ano, este 2008 TVE emitiu as etapas do Tour con dous comentaristas, os de fai xa varios anos: Pedro Delgado e Carlos de Andrés.
Pois ben, ano tras ano, a televisión pública vén mostrando unha especial admiración por Caisse d´Epargne, antes Illes Balears, antes ibanesto.com e antes Banesto. Desde os tempos do Banesto, equipo de Induráin, xa sucede isto.
Este ano tocaba admirar a Alejandro Valvede, quen ía gañar o Tour e finalizou noveno. Carlos de Andrés, recientemente nomeado director de Teledeporte, só tiña ollos para el. Alababa cada cousa que facía, distinguíalle nun grupo amplo (non habería máis ciclistas a quen nomear)... Recordo unha anécdota nunha etapa doutro Tour, cando chegou alguén por diante e Valverde gañou o sprint do grupo que perseguía, para Carlos de Andrés foi "a gran vitoria" de Valverde.
Está claro, ao final apoiou a Sastre, pero "o español" era Valverde. Non alabó nin case nomeou a un Samuel Sánchez que quedou por diante de Valverde na xeneral, sétimo, nin a un Euskaltel que o pelexou e estivo sempre presente. Carlos de Andrés, non creo que cambies, pero oxalá o fixeses. Intenta ser xusto e obxectivo, que Valverde non é o único español.
Pedro Delgado y Carlos de Andrés
Enhorabuena, Carlos Sastre. Y gracias por habernos dado una gran alegría en el Tour 2008. Lo tuyo es de chapeau, para quitarse el sombrero.
Es que Sastre ha conseguido con creces mantener su ventaja en la contrarreloj. Le ha sobrado 1:05 con Cadel Evans. Pensaba que íbamos a sufrir, pero, nada más lejos de la realidad. Las primeras referencias ya nos tranquilizaron, y nada perturbó esa tranquilidad hasta el final. Es que hoy no ha sido el día de Cadel Evans, ceder más de dos minutos con el ganador de la etapa no es normal en un contrarrelojista de su nivel. Pero, para nosotros, mejor.
Carlos Sastre se lo merecía. Había estado varios años entre los mejores, y este 2008 ha sido su año. Su trabajo y regularidad han obtenido recompensa. Mañana le veremos en los Campos Elíseos contento por su victoria.
También es muy positivo para el ciclismo español: tres años seguidos ganando el Tour con Pereiro, Contador, y ahora Sastre. Felicidades y gracias, Sastre.
Foto. Marca.com
Noraboa, Carlos Sastre. E grazas por darnos unha grande alegría no Tour 2008. O teu é de chapeau, para quitarse o chapeu.
É que Sastre conseguiu con fartura manter a súa vantaxe na contrarreloxo. Sobroulle 1:05 con Cadel Evans. Pensaba que iamos sufrir, pero, nada máis lonxe da realidade. As primeiras referencias xa nos tranquilizaron, e nada perturbou esa tranquilidade ata o final. É que hoxe non foi o día de Cadel Evans, ceder máis de dous minutos co gañador da etapa non é normal nun contrarreloxista do seu nivel. Pero, para nós, mellor.
Carlos Sastre merecíao. Estivera varios anos entre os mellores, e este 2008 foi o seu ano. O seu traballo e regularidade obtiveron recompensa. Mañá verémoslle nos Campos Elíseos contento pola súa vitoria.
Tamén é moi positivo para o ciclismo español: tres anos seguidos gañando o Tour con Pereiro, Contador, e agora Sastre. Felicidades e grazas, Sastre.
Como ya sabréis, el miércoles Carlos Sastre ganó la etapa reina del Tour en Alpe d´Huez y se situó de líder. Grande, muy grande lo que ha hecho.
Ha sido el premio a una trayectoria, a la regularidad, a la constancia en el trabajo. Es que Sastre lleva ya muchos años entre los mejores del Tour, y a los 33 años ha llegado su momento. Sin embargo, antes de empezar el Tour, para los medios sólo existía Valverde. A MARCA.COM le ha salido el tiro por la culata colocar a Valverde como icono del Tour 2008. No señores, yo siempre lo mantuve, nuestra mejor baza era Sastre, y lo ha demostrado. Esto dice Javier Izu en periodismo deportivo.
Su triunfo ha conseguido portadas para un deporte que últimamente sólo aparecía en los medios por el dopaje. Pero detrás de él hay un deporte precioso al que los medios deberían tratar de mejor manera.
Ahora puede mantener el amarillo en la contrarreloj y ganar el Tour. ¡Suerte Sastre! Ojalá pueda hacerlo y un español pueda ganar en París, como ya hicieron Pereiro y Contador en los dos últimos años. Carlos Sastre puede hacer algo grande, muy grande.
Foto: Marca.com
Como xa saberedes, o mércores Carlos Sastre gañou a etapa reina do Tour en Alpe d´Huez e situouse de líder. Grande, moi grande o que fixo.
foi o premio a unha traxectoria, á regularidad, á constancia no traballo. É que Sastre leva xa moitos anos entre os mellores do Tour, e aos 33 anos chegou o seu momento. Con todo, antes de empezar o Tour, para os medios só existía Valverde. A MARCA.COM #saír+lle
o tiro pola culata colocar a Valverde como icono do Tour 2008. Non señores, eu sempre o mantiven, a nosa mellor baza era Sastre, e demostrouno. Isto di Javier Izu en xornalismo deportivo.
O seu triunfo conseguiu portadas para un deporte que últimamente só aparecía nos medios polo dopaje. Pero detrás del hai un deporte precioso ao que os medios deberían tratar de mellor xeito.
Agora pode manter o amarelo na contrarreloj e gañar o Tour. ¡Sorte Sastre! Oxalá poida facelo e un español poida gañar en Parides, como xa fixeron Pereiro e Contador nos dous últimos anos. Carlos Sastre pode facer algo grande, moi grande.
En la etapa pirenaica reina del Tour de Francia, disputada el lunes 14, Valverde perdió sus opciones de ganarlo.
Los medios decían que era favorito, que estaba muy bien de forma, que tenía la edad perfecta, que era la máxima esperanza española... que éste era su Tour. Creo que los medios, especialmente Carlos de Andrés, siempre han tratado a Valverde como una joya de ciclista, lo que quizás no es. No discuto su calidad, le sobra, pero año tras año ha demostrado que no es un hombre Tour. No ha ganado ninguna carrera de tres semanas a los 28 años, y en las vueltas a España que ha disputado ha sufrido un bajón en la tercera semana.
No nos engañemos, Valverde no se caracteriza por ser escalador o contrarrelojista, sino por su punta de velocidad en finales complicados. Lo ha demostrado en la primera etapa. Pero, los máximos favoritos a un Tour pueden endosarle tiempo tanto en montaña como en contrarreloj. Tiene perfil de clasicómano, y también sirve para carreras de una semana, pero no para un Tour. Ojalá me equivoque, ¿vosotros qué pensáis? Los medios tenían razón en una cosa, éste era su año, y no creo que vuelva a haber otro tan bueno para él.
Tal y como apunta Javier Izu en periodismo deportivo, luego hay otros ciclistas como Sastre, que están año tras año entre los mejores y no se dice nada de ellos. Aunque no quiero ser ventajista, para mí Sastre era la mejor baza española. ¡Suerte Sastre!
Foto Marca.com
Na etapa pirenaica raíña do Tour de Francia, disputada o luns 14, Valverde perdeu as súas opcións de gañalo.
Os medios dicían que era favorito, que estaba moi ben de forma, que tiña a idade perfecta, que era a máxima esperanza española... que este era o seu Tour. Creo que os medios, especialmente Carlos de Andrés, sempre trataron a Valverde como unha xoia de ciclista, o que quizais non é. Non discuto a súa calidade, sóbralle, pero ano tras ano demostrou que non é un home Tour. Non gañou ningunha carreira de tres semanas aos 28 anos, e nas voltas a España que disputou sufriu un bajón na terceira semana.
Non nos enganemos, Valverde non se caracteriza por ser escalador ou contrarrelojista, senón pola súa punta de velocidade en finais complicados. Demostrouno na primeira etapa. Pero, os máximos favoritos a un Tour poden endosarlle tempo tanto en montaña como en contrarreloj. Ten perfil de clasicómano, e tamén serve para carreiras dunha semana, pero non para un Tour. Oxalá me equivoque, ¿vós que pensades? Os medios tiñan razón nunha cousa, este era o seu ano, e non creo que volva haber outro tan bo para el.
Tal e como apunta Javier Izu en xornalismo deportivo, logo hai outros ciclistas como Sastre, que están ano tras ano entre os mellores e non se di nada deles. Aínda que non quero ser ventajista, para min Sastre era a mellor baza española. ¡Sorte Sastre!
Cuando el ciclismo acapara algo de prootagonismo gracias al Tour, todo vuelve a truncarse por culpa del dopaje. Bueno, del dopaje y de los medios.
El veterano Beltrán dio positivo en la primera etapa del Tour, algo poco habitual en un tipo con tanta experiencia, sin demasiado que jugarse y que sabe que le van a pillar. Esta noticia ya es de por sí desagradable, pero los medios la inflan como un globo. Parece que el dopaje vende. Creo que es la noticia del Tour a la que le han dado más bóla. Esto no puede ser. Parece que los medios son los únicos que quieren matar al ciclismo.
No es más bonito informar sobre el ciclismo de verdad que sobre esta lacra? Importa más la carrera o los positivos? Ya bastante mal está el ciclismo como para que los medios inflen lo malo y quiten peso a lo bueno. Han conseguido que hoy en la calle se pregunte "¿Sabes lo de Beltrán?" y no "¿Viste ganar a Luis León Sánchez?" Su pecado se aprecia cuando los medios especializados, los que de verdad quieren al ciclismo, apenas le dedican espacio al dopaje. No hay derecho. ¿No os parece?
Cando o ciclismo acapara algo de prootagonismo grazas ao Tour, todo volve truncarse por culpa da dopaxe. Bo, da dopaxe e dos medios.
O veterano Beltrán deu positivo na primeira etapa do Tour, algo pouco habitual nun tipo con tanta experiencia, sen demasiado que xogarse e que sabe que lle van a pillar. Esta noticia xa é de seu desagradable, pero os medios ínflana como un globo. Parece que a dopaxe vende. Creo que é a noticia do Tour á que lle deron máis bóla. Isto non pode ser. Parece que os medios son os únicos que queren matar o ciclismo.
Non é máis bonito informar o ciclismo de verdade que sobre esta secuela? Importa máis a carreira ou os positivos? Xa bastante mal está o ciclismo como para que os medios inflen o malo e quiten peso ao bo. Conseguiron que hoxe na rúa pregúntese "Sabes o de Beltrán?" e non "Viste gañar a Luís León Sánchez?" O seu pecado apréciase cando os medios especializados, os que de verdade queren ao ciclismo, apenas lle dedican espazo á dopaxe. Non hai dereito. Non vos parece?
Hola, me llamo Alexandre Boubeta (Alex). Soy de Cangas (Pontevedra), un pueblo gallego situado en frente de Vigo, en las Rías Bajas. Nací en 1989, tengo 19 años y éste es mi primer blog. Estudio 1º de Publicidad y Relaciones Públicas en el campus de Pontevedra de la Universidad de Vigo. Me gusta el deporte, sobre todo el fútbol. Mi vocación es ser periodista deportivo y soy un apasionado del "Carrusel Deportivo" de la "SER".
Ola, chámome Alexandre Boubeta (Alex). Son de Cangas (Pontevedra), un pobo galego situado en fronte de Vigo, nas Rías Baixas. Nacín en 1989, teño 19 anos e este é o meu primeiro blog. Estudo 1º de Publicidade e Relacións Públicas no campus de Pontevedra da Universidade de Vigo. Gústame o deporte, sobre todo o fútbol. A miña vocación é ser xornalista deportivo e son un apaixonado do "Carrusel Deportivo" da "SER".