Antes de nada, me gustaría disculparme porque en el post de la Vueltacitaba a Cadel Evans como favorito a la general. Esta información la obtuve de la Guía de la Vuelta de Ciclismo a fondo, pero, al parecer, el australiano no está disputando la Vuelta. Lo lamento.
Una vez aclarado esto, quiero volver a referirme a Roger Federer, sobre quien ya he escrito un post intentando buscar explicaciones a la baja forma del suizo. Os emplazaba al US Open para calificar su forma, pero ahí ha mejorado notablemente y ha demostrado el gran campeón que es.
En el momento más difícil de su carrera, Federer mejoró notablemente para llevarse el cuarto Grand Slam de la temporada. Creo que tuvo el enfrentamiento más duro con Djokovic en semifinales, en el que yo apostaba por el serbio dada la forma de Federer, pero lo acabó resolviendo en cuatro sets. La final la ganó en sólo tres frente al que ya es cuarto del mundo, Andy Murray, que superó en semifinales a Nadal. No obstante, era la primera final de Grand Slam que disputaba el escocés, y ante un tenista de la talla de Federer, eso se nota.
Sin embargo, la temporda de Federer no fue buena. Nos tenía costumbrados a ganar tres Grand Slams por temporada y este año sólo ha conseguido uno. También vencía en varios Masters Series, y, a estas alturas de temporada, todavía no se ha llevado ni uno. Eso le condujo a perder el número 1, pero seguro que sigue dando guerra para recuperarlo y para no perder el 2.
Antes de nada, gustaríame desculparme porque no post da Vuelta citaba a Cadel Evans como favorito á xeral. Esta información obtívena da Guía da Volta de Ciclismo a fondo, pero, ao parecer, o australiano non está disputando a Vuelta. Laméntoo.
Unha vez aclarado isto, quero volver referirme a Roger Federer, sobre quen xa escribín un post intentando buscar explicacións á baixa forma do suizo. Vos emplazaba ao US Open para cualificar a súa forma, pero aí mellorou notablemente e demostrou o gran campión que é.
No momento máis difícil da súa carreira, Federer mellorou notablemente para levarse o cuarto Grand Slam da tempada. Creo que tivo o enfrontamento máis duro con Djokovic en semifinais, no que eu apostaba polo serbio dada a forma de Federer, pero o acabou resolvendo en catro sets. A final gañouna en só tres fronte ao que xa é cuarto do mundo, Andy Murray, que superou en semifinais a Nadal. No entanto, era a primeira final de Grand Slam que disputaba o escocés, e ante un tenista da talla de Federer, iso nótase.
Con todo, a temporda de Federer non foi boa. Tíñanos costumbrados a gañar tres Grand Slams por tempada e este ano só conseguiu un. Tamén vencía en varios Masters Series, e, a estas alturas de tempada, aínda non se levou nin un. Iso conduciulle a perder o número 1, pero seguro que segue dando guerra para recuperalo e para non perder o 2.
"Dado que el año pasado por estas mismas fechas pronostiqué que el Real Madrid no iba a ganar la Liga, ahora voy a decir que esta temporada la va a ganar el Barcelona, más que nada para ver si vuelve a salir cruz en vez de cara"
Así comienza el artículo de opinión de José Vicente Hernáez en la Guía Marca de la Liga 2009. Este periodista suma así una estupidez más a las que ya lleva y fueron contadas en prensabasura (ejemplo). Pero esta vez, para que quede más constancia, en la Guía de la Liga. Este comienzo manifiesta un acérrimo madridismo que debe esconderse en el que dicen ser el periódico de todos. Pero no lo es, y muestra la sincera opinión de una redacción. El MARCA es muy madridista, cada vez más, hasta convertirse en panfleto oficial del R. Madrid. Ya lo expliqué en otro post. Porque no es la primera vez ni la segunda que se muestra un madridismo desmesurado y fuera de lo común en un periódico que, no olvidemos, debe ser objetivo. ¿Estáis de acuerdo conmigo o no os parece tan grave?
PD: No voy a traducir esta entrada porque no me parece adecuado traducir un artículo.
Sin hacer ruido, la Vuelta 2008 ha comenzado el pasado sábado con una crono por equipos que ganó Liquigas. No parecía que estuviera tan cerca la ronda española, pero ya empezó sin apenas darnos cuenta. El calendario no es el más apropiado, con el comienzo de la liga de fútbol, pero es el que hay.
Los favoritos velan armas. Al pócker de españoles (Contador, Sastre y Valverde) hay uqe sumarle a Cadel Evans, Cunego y a dos compañeros de Contador en Astaná, Kloden y Leipheimer. Hay otro español con opciones, aunque no de ganarla, pero si de pódium, Igor Antón, del Euskaltel. Parece que la tercera gran vuelta y penúltima cita del año antes del Mundial también la va a ganar un español. Llevamos un 2008 maravilloso.
Valverde ya tiene una victoria de etapa. Clase le sobra en ese tipo de llegadas, pero no le veo para disputar la general en tres semanas. A mí en este Tour me ha dejado claro que no es un ciclista para vueltas grandes. Sastre viene tras ganar el Tour y los festejos que eso supone, y de los Juegos Olímpicos. La incógnita es saber si está bien físicamente. Si lo está, opta a todo.
Para mí el máximo favorito es Contador. Ya ganó un Tour y un Giro, por lo que se le dan bien las pruebas de tres semanas. Tras el Giro, sólo compitió en San Sebastián y en los Juegos Olímpicos, donde le faltaba rodaje. Pero seguro que preparó la Vuelta a conciencia, y los días le pondrán a punto. De los extranjeros, creo que el representante más fuerte es Cadel Evans, que buscará en la Vuelta resarcirse del Tour, aunque la forma puede no ser la misma. El año pasado concluyó cuarto.
Sen facer ruído, a Vuelta 2008 comezou o pasado sábado cunha crono por equipos que gañou Liquigas. Non parecía que estivese tan preto róldaa española, pero xa empezou sen apenas darnos conta. O calendario non é o máis apropiado, co comezo da liga de fútbol, pero é o que hai.
Os favoritos velan armas. Ao pócker de españois (Contador, Sastre e Valverde) hai uqe sumarlle a Cadel Evans, Cunego e a dous compañeiros de Contador en Astaná, Kloden e Leipheimer. Hai outro español con opcións, aínda que non de gañala, pero se de pódium, Igor Antón, do Euskaltel. Parece que a terceira gran volta e penúltima cita do ano antes do Mundial tamén a vai a gañar un español. Levamos un 2008 marabilloso.
Valverde xa ten unha vitoria de etapa. Clase sóbralle nese tipo de chegadas, pero non lle vexo para disputar a xeneral en tres semanas. A min neste Tour deixoume claro que non é un ciclista para voltas grandes. Sastre vén tras gañar o Tour e os festejos que iso supón, e dos Xogos Olímpicos. A incógnita é saber se está ben físicamente. Se o está, opta a todo.
Para min o máximo favorito é Contador. Xa gañou un Tour e un Giro, polo que se lle dan ben as probas de tres semanas. Tralo Giro, só competiu en San Sebastián e nos Xogos Olímpicos, onde lle faltaba rodaxe. Pero seguro que preparou a Vuelta a conciencia, e os días poñeranlle a punto. Dos estranxeiros, creo que o representante máis forte é Cadel Evans, que buscará na Vuelta resarcirse do Tour, aínda que a forma pode non ser a mesma. O ano pasado concluíu cuarto.
Aunque ya los hemos dejado atrás, me gustaría dedicar un último post a los JuegosOlímpicos, más concretamente a su seguimiento en la radio.
SER y RNE. La SER se ha volcado con los Juegos Olímpicos. Ha ofrecido, además de los programas de deportes ya existentes, un programa especial diario e información en cada boletín informativo. También emitía un Carrusel Olímpico cuando la cita lo merecía. Ha trasladado a un gran equipo, comandado por el team leader, Manolo Lama. Para la memoria quedará la narración de Gallego del séptimo oro de Phelps y las de José Luis López en los récords de Bolt. Por cierto, cuelgo el resumen dela primera jornada de Carrusel Deportivo.
No sigo RNE. Pero el blog tan humano de uno de sus periodistas me ha abierto sus puertas. Supongo que se volcaría con el evento al igual que TVE. Es su hermana pequeña. A su servicio cuando se le necesita. El blog es muy humano, llegando a lamentarse el periodista por una mala narración. Al periodista le apasiona el ciclismo, que ha salido muy bien parado en esta cita olímpica.
Pero lo que más me impresiona en ambos casos son las vivencias humanas en ese país, sus costumbres, su comida, sus lugares... y las maratonianas jornadas de trabajo que no les dejan hacer otra cosa en todo el día.
Aínda que xa os deixamos atrás, gustaríame dedicar un último post aos Xogos Olímpicos, máis concretamente ao seu seguimiento na radio.
Centrareime en dúas emisoras porque conto cun blog de cada unha sobre as vivencias olímpicas dos seus enviados especiais. Son a SER e RNE. A SER envorcouse cos Xogos Olímpicos. ofreceu, ademais dos programas de deportes xa existentes, un programa especial diario e información en cada boletín informativo. Tamén emitía un Carrusel Olímpico cando a cita merecíao. trasladou a un gran equipo, comandado polo team leader, Manolo Lama. Para a memoria quedará a narración de Galego do sétimo ouro de Phelps e as de José Luís López nos récords de Bolt. Por certo, colgo o resumo dela primeira xornada de Carrusel Deportivo.
Non sigo RNE. Pero o blog tan humano dun dos seus xornalistas abriume as súas portas. Supoño que se envorcaría co evento do mesmo xeito que TVE. É a súa irmá pequena. Ao seu servizo cando se lle necesita. O blog é moi humano, chegando a lamentarse o xornalista por unha mala narración. Ao xornalista apaixónalle o ciclismo, que saíu moi ben parado nesta cita olímpica.
Pero o que máis me impresiona en ambos casos son as vivencias humanas nese país, os seus costumes, a súa comida, os seus lugares... e as maratonianas xornadas de traballo que non lles deixan facer outra cousa en todo o día.
Este fin de semana vuelve el fútbol a su estilo más puro con el comienzo de la liga 2008-2009 después de tres meses de verano en los que los domingos no eran lo mismo. Con ella vuelven las pasiones, las emociones, las ilusiones, las esperanzas... Ya picaba el gusanillo.
Comienza el sábado con dos partidos adelantados a la primera jornada. Como todos los años, las expectativas de muchos equipos están muy altas, por eso a veces no se cumplen. Pero se presenta una temporada apasionante. Los clásicos, R. Madrid y Barcelona, deben de estar arriba. Uno el R. Madrid, con pocos cambios: un sólo fichaje hasta el momento, un jugador que quire irse y el entrenador quejándose. Otro, el Barça, con muchos cambios tras el asumido fin de ciclo: nuevo entrenador, nueva filosofía, fichajes, ausencia de Ronaldinho y ganas de olvidar dos temporadas horribles.
Pero muchos más equipos van a pelear por las posiciones de honor. El Villarreal quiere un título y estar a la altura de su pasada temporada, lo mismo que un Atlético de Madrid vuelto a la Champions. Después está el nuevo Valencia de Émery con nuevo presidente y nuevo director deportivo, que querrá desquitarse de la última temporada; un Sevilla que siempre ficha muy bien aunque ha perdido a una de sus estrellas, Alves, con aspiraciones muy altas... Y como no, siempre aparecerá una sorpresa con la que nadie contaba al principio. Así es la nueva liga, que este año se llamará liga bbva.
La televisión pública, TVE, ha sido la encargada de retransmitir los Juegos Olímpicos. Esto no es fácil, dadas las múltiples pruebas y disciplinas.
Lo primero que hay que saber es programar, decidir que ofrecerá cada cadena. No siempre lo hicieron bien. Hay múltiples ejemplos de errores en la programación, yo he mencionado uno en el doble femenino suponiendo que fuera problema de la organización china. Pero ha habido más, yo me quedo con uno: el pasasdo martes 19 la 1 emitió en diferido el Brasil-Argentina de fútbol, dado el pobre nivel que ha demostrado el deporte rey y la presencia de otras pruebas con actuación española, como el baloncesto femenino. Creo que fue grave.
La otra parte son los/las comentaristas, muy buenos en ocasiones, pero que dejan algo que desear en otras. Sobre todo esto, aunque también sobre la programación, se ha comentado en la tertulia deportiva, con posts sobre los nuevos comentaristas y los despropósitos de TVE. Al haber tantas disciplinas, es difícil que los periodistas las conozcan bien, de ahí los errores. También los hay que saben mucho, pero les falta saber transmitir. A mí personalmente los del baloncesto no me han gustado, el de hóckey demasiado apasionado, el del balonmano no se enteraba demasiado, al de atletismo le faltaba saber transmitir... Es que tuvieron que trasladar a los comentaristas de sus disciplinas. Por ejemplo, los del tenis estuvieron con el taekwondo e incluso con David Cal en piragüismo. Como acierto, los del tenis en lo suyo lo bordan. En la tertulia deportiva también se ha comentado sobre la reacción del atleta Olmedo inculpando al periodista Amat Carceller, que preguntaba. No os perdáis el vídeo.
A televisión pública, TVE, foi a encargada de retransmitir os Xogos Olímpicos. Isto non é fácil, dadas as múltiples probas e disciplinas.
O primeiro que hai que saber é programar, decidir que ofrecerá cada cadea. Non sempre o fixeron ben. Hai múltiples exemplos de erros na programación, eu mencionei un no dobre feminino supoñendo que fose problema da organización chinesa. Pero houbo máis, eu quédome cun: o pasasdo martes 19 a 1 emitiu en diferido o Brasil-Arxentina de fútbol, dado o pobre nivel que demostrou o deporte rei e a presenza doutras probas con actuación española, como o baloncesto feminino. Creo que foi grave.
A outra parte son os/las comentaristas, moi bos en ocasións, pero que deixan algo que desexar noutras. Sobre todo isto, aínda que tamén sobre a programación, comentouse no faladoiro deportivo, con posts sobre os novos comentaristas e os despropósitos de TVE. Ao haber tantas disciplinas, é difícil que os xornalistas coñézanas ben, de aí os erros. Tamén os hai que saben moito, pero lles falta saber transmitir. A min personalmente os do baloncesto non me gustaron, o de hóckey demasiado apaixonado, o do balonmano non se decataba demasiado, ao de atletismo faltáballe saber transmitir... É que tiveron que trasladar aos comentaristas das súas disciplinas. Por exemplo, os do tenis estiveron co taekwondo e ata con David Cal en piragüismo. Como acerto, os do tenis no seu o bordan. No faladoiro deportivo tamén se comentou sobre a reacción do atleta Olmedo inculpando ao xornalista Amat Carceller, que preguntaba.
Hoy concluyen los Juegos Olímpicos con 18 medallas para la delegación española: 5 oros, 10 platas y 3 bronces.
Antes de los Juegos Olímpicos el reto era superar las 19 de Atenas e incluso llegar a las 22 de Barcelona ante el gran año del deporte español. Pero han sido 18, una menos que en Atenas. Eso si, nunca se habían logrado más de tres oros y esta vez lo hemos hecho. ¿Qué os parece el resultado?
En mi opinión, han fallado los bronces. No debe ocurrir que alguien que aspira a 20 medallas sólo logre tres bronces. Su escasez ha impedido que el número de metales fuera mayor. Aquí tienen mucho que ver las llamadas medallas de chocolate: si no me equivoco hubo seis cuartos (Contador, Gómez Noya, García Bragado, Alabau, Maider Unda, Ander Elosegui) y diez quintos (waterpolo masculino, María Vasco, San Miguel, Leire Iglesias, Juan Antonio Ramos, Raña, Higuero, el K-4 femenino, Frank Casañas). En la prueba de triatlón tuvimos un cuarto y un quinto puesto. El testimonio más desgarrador fue el del taekwondista Juan Antonio Ramos. No tiene desperdicio.
Con sólo cuatro medallas de esas 16 hubiéramos igualado las de Barcelona. La suerte ha sido esquiva. El deporte español ha competido en las posiciones de honor, pero ha sido una pena perder tantas medallas por tan poco.
Por disciplinas, la ausencia de medallas en atletismo y en natación no sincronizada han lastrado las opciones de medalla. Desde Seúl 1988 el atletismo español no lograba ningún metal. Por el contrario, el ciclismo, el piragüismo, el tenis, la natación sincronizada y la vela han sido las disciplinas más exitosas.
Con las expectativas previas tan optimistas, las 18 medallas se me antojan escasas, pero hablar de fracaso me parece exagerado. El balance pues es ligeramente negativo.
Para acabar, me gustaría incluir un enlace ajeno al tema sobre la prensa deportiva en galahanblog.
Hoxe conclúen os Xogos Olímpicos con 18 medallas para a delegación española: 5 ouros, 10 pratas e 3 bronces.
Antes dos Xogos Olímpicos o reto era superar as 19 de Atenas e ata chegar ás 22 de Barcelona ante o gran ano do deporte español. Pero foron 18, unha menos que en Atenas. Iso se, nunca se lograron máis de tres ouros e esta vez fixémolo. ¿Que vos parece o resultado?
Na miña opinión, fallaron os bronces. Non debe ocorrer que alguén que aspira a 20 medallas só logre tres bronces. A súa escaseza impediu que o número de metais fose maior. Aquí teñen moito que ver as chamadas medallas de chocolate: se non me equivoco houbo seis cuartos (Contador, Gómez Noya, García Bragado, Alabau, Maider Unda, Ander Elosegui) e dez quintos (waterpolo masculino, María Vasco, San Miguel, Leire Igrexas, Juan Antonio Ramos, Raña, Higuero, o K-4 feminino, Frank Casañas). Na proba de triatlón tivemos un cuarto e un quinto posto. O testemuño máis desgarrador foi o do taekwondista Juan Antonio Ramos. Non ten desperdicio.
Con só catro medallas desas 16 igualásemos as de Barcelona. A sorte foi esquiva. O deporte español competiu nas posicións de honor, pero foi unha pena perder tantas medallas por tan pouco.
Por disciplinas, a ausencia de medallas en atletismo e en natación non sincronizada han lastrado as opcións de medalla. Desde Seúl 1988 o atletismo español non lograba ningún metal. Pola contra, o ciclismo, o piragüismo, o tenis, a natación sincronizada e a vea foron as disciplinas máis exitosas.
Coas expectativas previas tan optimistas, as 18 medallas se me antojan escasas, pero falar de fracaso paréceme esaxerado. O balance pois é ligeramente negativo.
Para acabar, gustaríame incluír un enlace alleo ao tema sobre a prensa deportiva en galahanblog.
Hola, me llamo Alexandre Boubeta (Alex). Soy de Cangas (Pontevedra), un pueblo gallego situado en frente de Vigo, en las Rías Bajas. Nací en 1989, tengo 19 años y éste es mi primer blog. Estudio 1º de Publicidad y Relaciones Públicas en el campus de Pontevedra de la Universidad de Vigo. Me gusta el deporte, sobre todo el fútbol. Mi vocación es ser periodista deportivo y soy un apasionado del "Carrusel Deportivo" de la "SER".
Ola, chámome Alexandre Boubeta (Alex). Son de Cangas (Pontevedra), un pobo galego situado en fronte de Vigo, nas Rías Baixas. Nacín en 1989, teño 19 anos e este é o meu primeiro blog. Estudo 1º de Publicidade e Relacións Públicas no campus de Pontevedra da Universidade de Vigo. Gústame o deporte, sobre todo o fútbol. A miña vocación é ser xornalista deportivo e son un apaixonado do "Carrusel Deportivo" da "SER".